غزل شمارهٔ ۱۱۵۶

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و شور و هیجان آن اشاره دارد. شاعر از مطرب می‌خواهد که با نواختن ساز، دل عاشقان را به حرکت درآورد و آتش عشق را در وجود مؤمنان و بی‌مؤمنان روشن کند. او می‌گوید که عشق نباید کم رنگ شود و لازم است پرده‌های مصلحت کنار برود تا به عشق واقعی نگریسته شود. شاعر به تصویر کودکانه‌ای اشاره می‌کند که شیر مادر را می‌خواهد و نشان می‌دهد که عشق، جز خیال معشوق، چیزی دیگری نیست و هر چه غیر از آن، بی‌اهمیت است. او از مطرب می‌خواهد که زخم‌های دلش را بیان کند و نام معشوق را به یاد آورد تا دلی که به خاطر عشق آشفته شده، آرامشی بیابد. در پایان، شاعر نام شمس تبریز را به عنوان معشوق خود می‌برد و او را به عنوان منبع درد و شوق خود معرفی می‌کند. این شعر به تلاشی برای درک عشق و تحمیل آن بر دل‌ها می‌پردازد.