غزل شمارهٔ ۱۱۶۴
هوش مصنوعی: این شعر به مسایل انسانی و معنوی می‌پردازد. شاعر از وضعیت انسانی در جهان صحبت می‌کند که تحت تاثیر شرایط مختلف، چشمانشان بسته و نادیده می‌ماند. او به درد و غم دل اشاره کرده و به دنبال درمانی برای این درد است. همچنین از زیبایی و سرزندگی باغ جان یاد می‌کند و می‌گوید که نباید اجازه داد زندگی به سختی تبدیل شود. در نهایت، شاعر به عشق و اهمیت آن اشاره کرده و توصیه می‌کند که باید به ارزش این گوهر (عشق) اهمیت داد و آن را نادیده نگرفت.
خلق را زیر گنبد دوارچشم‌ها کور و دیدنی بسیار
هوش مصنوعی: همهی انسانها در این دنیای گردان، گاهاً ناتوان از دیدن حقیقت هستند، در حالی که چیزهای فراوانی برای مشاهده وجود دارد.
جور او کش از آنک شورش دلنور چشمست یا اولوالابصار
هوش مصنوعی: چشم دل را روشنایی میدهد و شور و شوق آن از تحمل سختیهای او ناشی میشود، زیرا کسانی که بصیرت دارند این را میفهمند.
بر دو دیده نهم غمت کاین دردداروی خاص خسرویست به بار
هوش مصنوعی: من غم تو را بر دو چشمانم میگذارم، زیرا این درد تنها درمانی است که مختص پادشاهی است.
باغ جان خوش ز سنگ بارانستما نخواهیم قطره سنگ ببار
هوش مصنوعی: باغ جان ما با بارش سنگ سرسبز و شاداب میشود، اما ما نمیخواهیم که هیچگونه سنگی بر روی آن ببارد.
شمس تبریز گوهر عشقستگوهر عشق را تو خوار مدار
هوش مصنوعی: شمس تبریز نماد حقیقی عشق است. پس عشق حقیقی را بیارزش نپندار.