غزل شمارهٔ ۱۱۸۵

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی عمیق و مستی روحانی صحبت می‌کند که او را از دنیای معمولی جدا کرده است. او احساس می‌کند که امروز به مقام و حالت خاصی رسیده و عشق برای او معنای جدیدی یافته است. او در مکالمه با عقلش به او می‌گوید که از او جدا شود و بگذارد تا به مجنونیت و عشق عمیق‌تری وارد شود. شاعر به تصویرسازی‌های قوی و زیبا اشاره می‌کند، از جمله یوسف ترنجی و ابریق پرمی که نشان‌دهنده‌ی جذابیت و شادی اوست. در نهایت، او به عشق و جذابیت شمس‌الدین تبریزی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این عشق او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.