غزل شمارهٔ ۱۱۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و شکوه لحظه‌ای اشاره می‌کند که در آن با وجود سرما و سختی‌ها، عیش و تماشای زیبایی‌ها را تجربه می‌کند. او خود را در کنار خورشید و به مانند ذره‌ای می‌بیند و احساس می‌کند که در این روز خاص، مورد لطف و رحمت قرار گرفته است. شاعر از روحیه‌ای سرشار و دعوت به مهمانی سخن می‌گوید و تصاویری از نعمت‌ها و زیبایی‌های زندگی را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او به عظمت و شگفتی‌های دنیای درون ماهی دریا اشاره می‌کند که نمادی از زیبایی‌های پنهان زندگی است.
در این سرما سر ما داری امروزسر عیش و تماشا داری امروز
هوش مصنوعی: در این هوای سرد، امروز حالت خوشی و سرگرمی دارد و از زندگی لذت میبری.
توی خورشید و ما پیشت چو ذرهکه ما را بی‌سر و پا داری امروز
هوش مصنوعی: درخشان و تابناک مثل خورشید هستی و ما در مقابل تو مانند ذرات ریز هستیم که امروز به بیهویتی و بیقدری ما توجه داری.
به چارم آسمان پهلوی خورشیدتو ما را چون مسیحا داری امروز
هوش مصنوعی: در آسمان چهارم، در کنار خورشید تو، امروز ما را مانند مسیح نجات میدهی.
دلا از سنگ صد چشمه روان کنکه احسان موفا داری امروز
هوش مصنوعی: ای دل، از دل سفت و سنگی خود، صد چشمه زندگی و محبت جاری کن، چون امروز روزی است که میتوانی احسان و نیکی کنی.
تراشیدی ز رحمت نردبانیکه عزم کوچ بالا داری امروز
هوش مصنوعی: امروز به دلیل نیازی که به رشد و پیشرفت داری، از رحمت الهی نردبانی برای بالا رفتن ساختهای.
زهی دعوت زهی مهمانی زفتکه بر چرخ معلا داری امروز
هوش مصنوعی: ای چه دعوت زیبایی، ای چه میهمانی باشکوه! امروز بر کره آسمان، تو جشنی برپا کردهای.
به پیش هر کسی ماهی بریاندر آن ماهی تو دریا داری امروز
هوش مصنوعی: امروز هر کسی که ماهی سرخ کرده تهیه کند، در واقع از دریا و عمق آن بهرهمند است.
درون ماهیی دریا که دیده است؟عجایب‌های زیبا داری امروز
هوش مصنوعی: درون دریا، هیچکس عجایب زیبای ماهی را ندیده است، اما تو امروز این زیبایی‌ها را داری.