غزل شمارهٔ ۱۲۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از تمایل خود به بازپس‌گیری کسی صحبت می‌کند که از دستش رفته است. او دلی پر از عشق و اشتیاق دارد و به یادآوری لحظاتی می‌پردازد که دلش از عشق به آن شخص می‌سوزد. او آماده است تا هر راهی را در پیش بگیرد تا دوباره آن فرد را در آغوش بگیرد و درد دلش را التیام بخشد. همچنین به احساساتش اشاره می‌کند که به شدت تحت تأثیر این عشق قرار دارد و در تلاش است تا دوباره به آن محبوب نزدیک شود، حتی اگر در این مسیر با مشکلاتی روبه‌رو شود.
دام دگر نهاده‌ام تا که مگر بگیرمشآنک بجست از کفم بار دگر بگیرمش
هوش مصنوعی: من دوباره دام برپا کردهام تا شاید بتوانم آن چیزی را که از دستم رفته دوباره به دست آورم.
آنک به دل اسیرمش در دل و جان پذیرمشگرچه گذشت عمر من باز ز سر بگیرمش
هوش مصنوعی: او را که در دل گرفتار شدهام، با تمام وجودم میپذیرم، حتی اگر عمرم به پایان رسیده باشد، باز هم میخواهم دوباره او را به یاد آورم.
دل بگداخت چون شکر بازفسرد چون جگرباز روان شد از بصر تا به نظر بگیرمش
هوش مصنوعی: دل مانند شکر ذوب شد و بعد از مدتی سرد شد، مانند جگر. اکنون از دیدگانم تا به چشمانت، میخواهم تو را ببینم.
راه برم به سوی او شب به چراغ روی اوچون برسم به کوی او حلقه در بگیرمش
هوش مصنوعی: من به سوی او میروم و شب با چراغ روشنی او را دنبال میکنم. وقتی به کوچهاش برسم، در را میزنم و به او نزدیک میشوم.
درد دلم بتر شده چهره من چو زر شدهتا ز رخم چو زر برد بر سر زر بگیرمش
هوش مصنوعی: درد دل من بیشتر شده و چهرهام مانند طلا درخشان شده است. حالا که زخم من مانند طلاست، میخواهم از آن استفاده کنم و بر سر مسالهام بیندیشم.
گرچه کمر شدم چه شد هر چه بتر شدم چه شدزیر و زبر شدم چه شد زیر و زبر بگیرمش
هوش مصنوعی: هرچند که حالا دچار مشکل و سختی شدهام، اما این وضعیت چه تغییری در من ایجاد کرده؟ با وجود این به هم ریختگی، میخواهم این حالت را بپذیرم و از آن عبور کنم.
تا به سحر بپایمش همچو شکر بخایمشبند قبا گشایمش بند کمر بگیرمش
هوش مصنوعی: من تا صبح به مراقبت از او میپردازم و مانند شکر او را در آغوش میگیرم. دکمههای لباسش را باز میکنم و او را در آغوش میفشارم.
خواب شدست نرگسش زود درآیم از پسشکرد سفر به خواب خوش راه سفر بگیرمش
هوش مصنوعی: نرگس خوابش برده، من زود میروم تا او را از خواب خوش بیدار کنم و راه سفر را برایش آماده کنم.