غزل شمارهٔ ۱۴۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از یک سفر سخت و پر دشواری سخن می‌گوید که به چاه و غربت رسیده است. او به یاد می‌آورد که چگونه با اسب به سوی یک پادشاه رفته و بر مشکلاتی که از سر گذرانده‌اند، تأکید می‌کند. شاعر از اشک‌هایش مانند ابرهایی که بر زمین می‌بارند، یاد می‌کند و می‌گوید که در نهایت به نور ماه — نماد امید و زیبایی — دست یافته‌اند. او از جمعی خواسته که برای جشن رسیدن به هدفشان، طبل‌ها را به صدا درآورند و از دیگران می‌خواهد که نزدیکتر بیایند تا از حال و احوالشان با خبر شوند. در کل، شعر معانی عمیق و احساساتی از ناامیدی و امید، سفر و رسیدن به هدف را در خود دارد.
بار دگر از راه سوی چاه رسیدیموز غربت اجسام بالله رسیدیم
هوش مصنوعی: بار دیگر از راه به چاه رسیدیم و از دوری اجسام، به خداوند رسیدیم.
با اسب بدان شاه کسی چون نرسیده‌ستما اسب بدادیم و بدان شاه رسیدیم
هوش مصنوعی: ما با دادن اسب به شاه، به او رسیدیم؛ چرا که کسی مانند ما، با اسب به او نرسیده است.
چون ابر بسی اشک در این خاک فشاندیموز ابر گذشتیم و بدان ماه رسیدیم
هوش مصنوعی: ما مانند ابر، بسیاری از اشکها را بر این خاک ریختیم و بعد از گذر از مشکلات و غمها، به خوشبختی و روشنایی رسیدیم.
ای طبل زنان نوبت ما گشت بکوبیدوی ترک برون آ که به خرگاه رسیدیم
هوش مصنوعی: ای طبلزنها، نوبت ما فرا رسیده است تا بهصدا درآورید. بکوبید و صدای خوش را بلند کنید، زیرا ما به کاخ رسیدیم.
یک چند چو یوسف به بن چاه نشستیمزان سر رسن آمد به سر چاه رسیدیم
هوش مصنوعی: مدتی در جایی دشوار و تاریک گرفتار شدیم، اما به تدریج و با تلاش، به جایی رسیدیم که از آنجا میتوانیم به روشنی و رهایی دست یابیم.
ما چند صنم پیش محمد بشکستیمتا در صنم دلبر دلخواه رسیدیم
هوش مصنوعی: ما تعداد زیادی از بتهای غیرمعمول را شکستیم تا به معشوق دلخواه خود دست پیدا کنیم.
نزدیکتر آیید که از دور رسیدیمو احوال بپرسید که از راه رسیدیم
هوش مصنوعی: نزدیکتر بیایید چون ما از دور آمدیم و حال ما را بپرسید چون از راه رسیدیم.