غزل شمارهٔ ۱۵۰۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و عشق می‌پردازد. شاعر از یار خود یاد می‌کند که از او ناپدید شده و به یاد او شب‌ها خواب‌های عجیبی می‌بیند. او معشوق را با شخصیت‌های معروف عشق مانند یوسف مصر مقایسه می‌کند و از زیبایی و جذابیت او سخن می‌گوید. در ادامه، شاعر به احساس گم‌شدگی و دوری از محبوب اشاره می‌کند و ناراحتی‌اش را از فقدان او بیان می‌کند. او در پایان به آرامش معشوق و تأثیر او بر دل سوداییان اشاره می‌کند و نام شخصیت‌های بزرگ روحانی را مطرح می‌کند تا عمق احساسات و تجربیات معنوی خود را نشان دهد.
ایا یاری که در تو ناپدیدمتو را شکل عجب در خواب دیدم
هوش مصنوعی: آیا یاری هست که در وجود تو گم شدهام؟ تو را در خواب به صورت عجیب و غریب مشاهده کردم.
چو خاتونان مصر از عشق یوسفترنج و دست بیخود می بریدم
هوش مصنوعی: مانند زنانی که در مصر به خاطر عشق یوسف نارنج و دست خود را به طور نابخود قطع میکردند.
کجا آن مه کجا آن چشم دوشینکجا آن گوش کان‌ها می شنیدم
هوش مصنوعی: کجا آن معشوق زیبا، کجا آن چشمان دلربا، و کجا آن گوشهایی که با آنها حرفهای عاشقانه را میشنیدم؟
نه تو پیدا نه من پیدا نه آن دمنه آن دندان که لب را می گزیدم
هوش مصنوعی: نه تو را میتوانم ببینم، نه خودم، نه آن لحظهای که بودیم و نه آن دندانی که لبم را میگزید.
منم انبار آکنده ز سوداکز آن خرمن همه سودا کشیدم
هوش مصنوعی: من انباری پر از افکار و احساسات هستم که از آن، همه آنچه را که در گذشته تجربه کردهام، جمعآوری کردهام.
تو آرام دل سوداییانیتو ذاالنون و جنید و بایزیدم
هوش مصنوعی: تو مایه آرامش دلهای عاشقانی، تو همانند ذاالنون، جنید و بایزید هستی.