غزل شمارهٔ ۱۵۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس خوشی و شادابی خود را ابراز می‌کند. امروز از غم‌ها رهایی یافته و در حال عیش و خوشگذرانی است. او به زیبایی و لطافت خود اشاره می‌کند و از بوسه‌ای که از یاری دریافت نکرده، صحبت می‌کند. شاعر امروز را روزی شگفت‌انگیز می‌داند و خود را مانند پادشاهی خوشبخت می‌بیند که حتی بدون شراب و موسیقی، از زندگی لذت می‌برد. او به حالت شگفتی‌اش از وضعیت فعلی‌اش اشاره کرده و می‌گوید که کجا به این احساسات دست یافته است.
امروز نیم ملول شادمغم را همه طاق برنهادم
هوش مصنوعی: امروز احساس شادی دارم و هیچ نشانی از غم در دل ندارم.
بر سبلت هر کجا ملولی استگر میر من است و اوستادم
هوش مصنوعی: هر کجا که احساس ناامیدی یا کسالت میکنی، اگرچه ممکن است استاد و مربیات آنجا باشد، مسئولیت اصلی بر عهده تو است.
امروز میان به عیش بستمروبند ز روی مه گشادم
هوش مصنوعی: امروز با شوق و شادی، پردهای از چهرهی زیبای یار کنار زدم و به او نگاه کردم.
امروز ظریفم و لطیفمگویی که مگر ز لطف زادم
هوش مصنوعی: امروز حالت نرم و حساسی دارم، انگار که از نیکی و مهربانی به دنیا آمدهام.
یاری که نداد بوسه از نازاو بوسه بجست و من ندادم
هوش مصنوعی: یار، با وجود ناز و طنازیاش، از من بوسه‌ای نگرفت و من هم از او بوسه‌ای طلب نکردم.
من دوش عجب چه خواب دیدمکامروز عظیم بامرادم
هوش مصنوعی: دیشب خواب عجیبی دیدم که امروز تأثیر بزرگی بر زندگیام گذاشت.
گفتی تو که رو که پادشاهیآری که خوش و خجسته بادم
هوش مصنوعی: گفتی تو که باید به سوی چه کسی بشتابم، که من زندگی خوش و پر از شادی دارم.
بی‌ساقی و بی‌شراب مستمبی‌تخت و کلاه کیقبادم
هوش مصنوعی: من بدون ساقی و شراب مست هستم و بدون تخت و کلاه مانند کیقباد (پادشاه افسانهای) به سر میبرم.
در من ز کجا رسد گمان‌هاسبحان الله کجا فتادم
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که او از جایی نمیتواند به مفاهیم یا تصورات خاصی دست یابد و خود را در وضعیتی شگفت‌انگیز و غریب احساس می‌کند. او در تعجب است که چگونه به این حالت رسیده است و این موضوع او را به تفکر وا میدارد.