غزل شمارهٔ ۱۷۷۰ - مولانا

آمد سرمست سحر دلبرمبیخود و بنشست به مجلس برم

گرم شد و عربده آغاز کردگفت که تو نقشی و من آزرم

تو به دو پر می پری و من به صدتو ز دو کس من ز دو صد خوشترم

گرچه فروتر بنشستم ز لطفمن ز حریفان به دو سر برترم

یک قدحم بیست چو جام شماستتا همه دانند که من دیگرم

ساغر من تا لب و باقی به نیمجان و دلم زفت و به تن لاغرم

صورت من ناید در چشم سرزان که از این سر نیم و زان سرم

من پنهان در دل و دل هم نهانزانک در این هر دو صدف گوهرم

گر قدحی بیشتر از من خوریمن دو سبو بیشتر از تو خورم

گر به دو صد کوه چو بز بردویمن که و بز را دو شکم بردرم

چون بدوم مه نبود همتکمچون بجهم چرخ بود چنبرم

چون ببرم دست به سوی سلاحدشنه خورشید بود خنجرم

خشک نماید بر تو این غزلچون نشدی تر ز نم کوثرم

کور نه‌ام لیک مرا کیمیاستاین درم قلب از آن می خرم

جزو و کلم یار مرا درخور استنی خوردم غم و نه من غم خورم