غزل شمارهٔ ۱۸۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و عاطفه می‌پردازد و در آن شاعر به بوسه و محبت به عنوان نمادهای عشق اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های عشق و تأثیر آن بر زندگی صحبت می‌کند و به اهمیت حضور و یادآوری عشق در زندگی اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به مفهوم نیت در انتقال پیغام‌های معنوی و نیز تلاش برای رشد و حرکت به سمت حق اشاره دارد. در نهایت، با تأکید بر تلاش و کوشش در زندگی، از آدم‌ها می‌خواهد که از خواب و بی‌تحرکی دست بردارند و به سوی عشق و حقیقت حرکت کنند.
مرا هر دم همی‌گویی که برگو قطعه شیرینبه هر بیتی یکی بوسه بده پهلوی من بنشین
هوش مصنوعی: تو هر لحظه به من میگویی که بگو یک قطعهی دلنشین، و به هر بیت بوسهای بده و کنارم نشین.
زهی بوسه زهی بوسه زهی حلوا و سنبوسهبرآرد شیر از سنگی که عاجز گشت از او میتین
هوش مصنوعی: عجب بوسهای! عجب بوسهای! عجب شیرینی و خوشمزگی! چه شگفتانگیز است که شیر از سنگی که حتی از عهدهی میتین (شخصی ناتوان) برنیامد، بیرون بیاید.
تو بوسه عشق را دیدی مگر ای دل که پریدیکه هر جزوت شده‌ست ای دل چو لب نالان و بوسه چین
هوش مصنوعی: آیا تو بوسه عشق را دیدی، ای دل؟ چرا که هر بخش از وجودت، مانند لبهای نالهکنان و بوسهچین شده است، به پرواز درآمدهای.
چو تلقین گفت پیغامبر شهیدان ره حق راتو هم مر کشته خود را بیا برخوان یکی تلقین
هوش مصنوعی: زمانی که پیامبر در مورد شهیدان راه حقیقت صحبت کرد، تو هم باید به یاد شهیدان خود بیفتی و نام آنها را بلند بخوانی و یادشان را گرامی بداری.
به تلقین گر کنی نیت بپرد مرده در ساعتکفن گردد بر او اطلس ز گورش بردمد نسرین
هوش مصنوعی: اگر به کسی که مرده است بگویی نیت کن، در آن لحظه کفنش به زردی گلی مانند نسرین تغییر می‌کند و از خاکش برمیخیزد.
بکن پی مرکب تن را دلا چون تو نیاساییچه آسایی از آن مرکب که لنگ است او ز علیین
هوش مصنوعی: بیا و تلاش کن تا جسم خود را به صحنه بیاوری، زیرا تو از خستگی ناامید نمیشوی. چه آرامشی میتوانی از آن جسم که ناتوان است، بگیری؟
بکن پی اشتری را کاو نیاید در پی‌ات هرگزبه خارستان همی‌گردد که خار افتاد او را تین
هوش مصنوعی: سعی کن به دنبال کسی بروی که هرگز به دنبالت نیاید. او در جستجوی خارزارها خواهد بود زیرا بار و ساکنیش او را به چالش خواهد کشید.
چو او را پی کنی در دم چو کشتی ره رود بی‌پاز موج بحر بی‌پایان نبرد بادبان دین
هوش مصنوعی: وقتی که او را پیروی کنی، همچون کشتیای در میان دریا میشوی که بدون پا به سوی امواج دریا پیش میرود و در این مسیر، بادبان ایمان تو را به جلو میکشاند.