غزل شمارهٔ ۱۹۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی احساسات و وضعیت عاشقان می‌پردازد. او از شادی و پاکی در عشق صحبت می‌کند و در عین حال از عمیق بودن محبت و وابستگی به معشوق سخن می‌گوید. شاعر به تضاد بین ایمان و کفر اشاره دارد، و می‌گوید که عشق می‌تواند هر دو حالت را در کنار هم قرار دهد. او همچنین به نادانی و آگاهی می‌پردازد و می‌پرسد که چگونه کسی که نادان است، می‌تواند به این مفاهیم عمیق دست یابد. این شعر به زیبایی نشان‌دهنده‌ی پیچیدگی‌های عشق و روابط عاطفی است.
ما شادتریم یا تو ای جانما صافتریم یا دل کان
هوش مصنوعی: آیا ما خوشحالتر هستیم یا تو که ای جان ما؟ آیا ما صاف و روشنتریم یا دل تو؟
در عشق خودیم جمله بی‌دلدر روی خودیم مست و حیران
هوش مصنوعی: ما در عشق خود غرق شدهایم و عشق ما ما را بیدل کرده است. در چهرهات دیده میشویم و شیدا و سردرگم هستیم.
ما مستتریم یا پیالهما پاکتریم یا دل و جان
هوش مصنوعی: ما در حال پنهان هستیم یا اینکه جام ما پاکتر است، یا اینکه دل و جان ما پاکتر است.
در ما نگرید و در رخ عشقما خواجه عجبتریم یا آن
هوش مصنوعی: به ما نگاه نکن و در زیبایی عشق ما تعجب کن، ای آقای من، که ما شگفتانگیزیم یا او!
ایمان عشق است و کفر ماییمدر کفر نگه کن و در ایمان
هوش مصنوعی: باور به عشق است و انکار ما. در انکار، دقت کن و در باور.
ایمان با کفر شد هم آوازاز یک پرده زنند الحان
هوش مصنوعی: ایمان و کفر به یکدیگر پیوسته و در یک جا به هم میرسند، مانند دو نی که از یک پرده نواخته میشوند.
دانا چو نداند این سخن راپس کی رسد این سخن به نادان
هوش مصنوعی: اگر شخصی عالم و دانا، نتواند این موضوع را درک کند، پس چگونه ممکن است این موضوع به کسی که نادان است، برسد؟