غزل شمارهٔ ۲۶۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر ابراز می‌کند که تصمیم گرفته است عاشق و شیدا باشد و می‌پرسد که این نیت عمیق در دل او چگونه جا می‌گیرد. او به حالتی مجنونی اشاره می‌کند که در آن احساسات و افکارش بیشتر از عقلش می‌شود و تلخی او مانند دریایی از شیرینی است. همچنین از زیبایی‌ای که در زیر درخت طوبی دیده، سخن می‌گوید، زیبا و فتنه‌انگیز. شاعر می‌گوید که از درونش دو جهان شیدا بیرون می‌آید و او نه به شب و نه به فردا فکر می‌کند. در نهایت، او بر درک عمیق خود از معانی و ارزش‌های بی‌قیمت تأکید می‌کند و به تبریز و شمس الدین اشاره می‌کند، که به معنای عمیق واقعی زندگی و عشق اشاره دارد.
من نیت آن کردم تا باشم سودایینیت ز کجا گنجد اندر دل شیدایی
هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتم که دلسوخته و عاشق باشم، اما نمیدانم این حالت عشق و شیدایی چگونه در دل جا می‌گیرد.
مجنونی من گشته سرمایه صد عاقلوین تلخی من گشته دریای شکرخایی
هوش مصنوعی: من به حدی دیوانه و عاشق شدهام که ارزش صد نفر عاقل را پیدا کردهام و این درد و تلخی من، همچون دریا از شیرینی و لطف پر شده است.
زیر شجر طوبی دیدم صنمی خوبیبس فتنه و آشوبی افکنده ز زیبایی
هوش مصنوعی: در زیر درخت طوبی، محبوبی زیبا را دیدم که با زیباییاش، فتنه و آشوبی به پا کرده است.
از من دو جهان شیدا وز من همه سر پیدافارغ ز شب و فردا چون باشم فردایی
هوش مصنوعی: من دو عالم را متوجه خود کردهام و همه چیزها در من آشکار است. بینیاز از شب و فردا، من چگونه میتوانم در فردا باشم؟
می‌گفت کرایم من وقتی که برآیم منجان که فزایم من؟ گفتم دلم افزایی
هوش مصنوعی: می‌گفت وقتی که من نزد تو میآیم، زندگیام بیشتر می‌شود. من هم پاسخ دادم که دل من شاد می‌شود.
دریای معانی بین بی‌قیمت و بی‌کابینتبریز ز شمس الدین بی‌صورت دریایی
هوش مصنوعی: این بیت به وجود بیپایانی از معانی اشاره دارد که در تبریز، با نام شمسالدین، وجود دارد. این معانی ارزان و بدون هیچ مرز و قاعدهای هستند، به گونهای که به سادگی میتوان به آنها دسترسی پیدا کرد. در واقع، با تکیه بر شمسالدین، دریایی از مفاهیم بی‌صورت و بیحد و مرز نمایان می‌شود.