غزل شمارهٔ ۲۶۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت ادب و نیکی در رفتار اشاره دارد. شاعر می‌فرماید که با داشتن ادب، می‌توان به آنچه که می‌خواهی دست‌یابی. او از بدخویی و زشتی دوری می‌کند و می‌گوید که اگر خواهان چیز ارزشمندی هستی، باید در خودت جستجو کنی. همچنین به خواننده هشدار می‌دهد که اگر نمی‌خواهی از دیگران آسیب ببینی، باید از آنها دور بمانی. در پایان، شاعر در مورد جستجو و عدم وابستگی به ظواهر دنیا سخن می‌گوید.
ای دل به ادب بنشین برخیز ز بدخوییزیرا به ادب یابی آن چیز که می‌گویی
هوش مصنوعی: ای دل، با ادب رفتار کن و از بدخلقی دست بردار. زیرا با ادب میتوانی به آنچه که خواستهات است، دست یابی.
حاشا که چنان سودا یابند بدین صفراهیهات چنان رویی یابند به بی‌رویی
هوش مصنوعی: هرگز چنین آرزویی ممکن نیست که به این حالت بیمارگونه، افرادی به زیبایی دست یابند؛ بعید است که کسی با چنین چهرهای، به زیباییهای درخشان برسد.
در عین نظر بنشین چون مردمک دیدهدر خویش بجو ای دل آن چیز که می‌جویی
هوش مصنوعی: به طور همزمان که به دیگران نگاه میکنی، مانند مردمک چشم درون خودت را کاوش کن، ای دل، آن چیزی را که به دنبالش هستی بیاب.
بگریز ز همسایه گر سایه نمی‌خواهیدر خود منگر زیرا در دیده خود مویی
هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی در زندگیات سایهای از مشکلات و دردسرها وجود داشته باشد، از همسایه دوری کن و به خودت نگاه نکن؛ چرا که در چشم خود ممکن است کمترین نقصی را ببینی.
گر غرقه دریایی این خاک چه پیماییور بر لب دریایی چون روی نمی‌شویی
هوش مصنوعی: اگر در دریای این خاک غرق شدهای، چه فایدهای دارد که بیحرکت بمانی؟ و اگر بر لب این دریا هستی، چرا خودت را نمی‌شویی و تمیز نمیکنی؟