غزل شمارهٔ ۲۹۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع فرار از موقعیت‌های دشوار و چالش‌ها می‌پردازد. او به کسی اشاره می‌کند که از عشق و نبرد گریخته و حتی به سوی آسمان و بام‌ها نیز فرار کرده است. او به طور خاص بر این نکته تأکید دارد که این فرد در برابر مشکلات و تهدیدات به جای مقاومت، به راحتی عقب‌نشینی کرده است. شاعر او را به چالش می‌کشد و از او می‌پرسد که چگونه می‌تواند خود را از دردها و مشکلاتی که فرار کرده، خلاص کند. در نهایت، او به فرد توصیه می‌کند که صبر کند و با مشکلات روبه‌رو شود به جای اینکه از آن‌ها فرار کند.
عاقبت از عاشقان بگریختیوز مصاف ای پهلوان بگریختی
هوش مصنوعی: در نهایت از عاشقان فرار کردی و از نبرد ای قهرمان گریختی.
سوی شیران حمله بردی همچو شیرهمچو روبه از میان بگریختی
هوش مصنوعی: تو همچون شیری به سوی شیران حمله کردی، ولی مانند روباهی از بین آن‌ها فرار کردی.
قصد بام آسمان می‌داشتیاز میان نردبان بگریختی
هوش مصنوعی: اگر میخواستی به بالای آسمان برسی، باید از نردبان بالا میرفتی، اما به جای آن از میان نردبان فرار کردی.
تو چگونه دارویی هر درد راکز صداع این و آن بگریختی
هوش مصنوعی: چگونه تو توانستهای به هر دردی درمانی بیابی، در حالی که از بیماریهای مختلف فرار کردی؟
پس روی انبیا چون می‌کنیچون ز تهدید خسان بگریختی
هوش مصنوعی: وقتی با پیامبران خود رفتار میکنی، چرا از تهدید افراد پست فرار میکنی؟
مرده رنگی و نداری زندگیمرده باشی چون ز جان بگریختی
هوش مصنوعی: اگر جان خود را از دست دادهای و زندگی زندهای نداری، مانند یک مرده با رنگهای بیروح و بیحالی خواهی بود.
دستمزد شادمانی صبر توسترو که وقت امتحان بگریختی
هوش مصنوعی: پاداش خوشحالی به صبر تو وابسته است، زیرا زمانی که زمان آزمون رسید، تو فرار کردی.
صبر می‌کن در حصار غم کنونچون ز بانگ پاسبان بگریختی
هوش مصنوعی: صبر کن در این حصار اندوه، زیرا اکنون که از صدای پاسبان فرار کردی، باید آرامش را در خود حفظ کنی.
کی ببینی چشم تیرانداز راچون ز تیر خرکمان بگریختی
هوش مصنوعی: وقتی که تو از تیرکمان تیر میگریزی، آیا میتوانی چشم تیرانداز را ببینی؟
زخم تیغ و تیر چون خواهی کشیدچون تو از زخم زبان بگریختی
هوش مصنوعی: اگر از زخمهای زبان فرار کردهای، چطور میتوانی زخمهای تیغ و تیر را تحمل کنی؟
رو خمش کن بی‌نشانی خامشی استپس چرا سوی نشان بگریختی
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به مسأله جستجوی نشانه و علامت در زندگی اشاره دارد. شاعر میگوید که وقتی چهرهی انسان در حالت آرامش و بی‌نشانی باشد، گویی سکوت و خاموشی را تجربه می‌کند. اما سؤال اینجاست که چرا در حالی که توجه به نشانهها و علامتها می‌تواند راهگشا باشد، به آن‌ها پشت میکنید و به سمت بینشان و بیهویتی میروید؟ در واقع، شاعر به نوعی از ناپایداری و فرار از واقعیت سخن میگوید.