غزل شمارهٔ ۲۹۲۲
هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که به زیبایی‌های عشق و تاثیرات آن اشاره می‌کند. شاعر در این شعر، محبوبش را به شمع، شاهد و می تشبیه می‌کند و عشق او را در همه جا حس می‌کند. او به سوز و گداز عشق اشاره کرده و بیان می‌کند که عشق سبب زخم‌های عمیق و دردهایی شده که ممکن است انسان‌ها را در بیخود و حالتی مستی قرار دهد. همچنین به تجربه‌های عارفانه و دگرگونی‌های روحی در اثر عشق اشاره می‌کند و نام شمس تبریزی را به عنوان کسی که می‌تواند انسان را به کمال برساند، ذکر می‌کند. در کل، شعر سرشار از تمثیل و احساسات عمیق است که نشان‌دهنده قدرت عشق و جذبه‌های معنوی است.
هم تو شمعی هم تو شاهد هم تو میهم بهاری در میان ماه دی
هوش مصنوعی: تو مانند شمعی روشن، شاهد زیباییهایی، میو نوشیدنی لذیذی هستی و در میان سرما، بهار را به ارمغان میآوری.
هر طرف از عشق تو پَر سوختهآفتاب و صد هزاران همچو دی
هوش مصنوعی: هر جا که سخن از عشق تو باشد، آتش و سیاهی فراوانی را میتوان مشاهده کرد.
چون همیشه آتشت در نی فتدرفت شِکَّر زین هوس در جان نی
هوش مصنوعی: وقتی که آتش عشق تو همیشه در نی نمیافتد، پس از این هوس، شیرینی آن در جان نی قرار نمیگیرد.
سر بُریدی صد هزاران را به عشقزهره نِی جان را که گوید های و هی
هوش مصنوعی: بسیاری از مردم به خاطر عشق زهره جان خود را فدای او کردهاند، ولی جان من نمیتواند این را بیان کند و به کمک صدای بلندی از این احساس بگوید.
عاشقان سازیده‌اند از چشم بدخانه‌ها زیر زمین چون شهر ری
هوش مصنوعی: عاشقان برای خود مکانهایی پنهان و دور از چشم بدخواهان ساختهاند، مانند خانههایی که در زیر زمین شهر ری وجود دارد.
نیست از دانش بتر اشکنجه‌ایوای آنک ماند اندر نیک و بی
هوش مصنوعی: دانش، بزرگترین آزار و عذابی است که وجود دارد و وای بر کسی که در خوبی و بدی گرفتار آن شود.
آن زنانِ مصر اندر بیخودیزخم‌ها خورده نکرده وای وی
هوش مصنوعی: زنان مصری در حالت سرمستی به شدت آسیب دیدهاند و شگفتزده هستند.
در شب معراج شاه از بیخودیصدهزاران‌ساله ره را کرده طی
هوش مصنوعی: در شب معراج، پادشاه از حالت بیخودی و حیرت، مسیری بسیار طولانی را در یک آن پیمود.
برشکن از باده‌های بیخودانتخته‌بندی ز استخوان و عرق و پی
هوش مصنوعی: از نوشیدنیهای مدهوشکننده فاصله بگیر و از بندهایی که با استخوان و عرق و گوشت به هم متصل شدهاند، رها شو.
شمس تبریزی تو ما را محو کنز آنک تو چون آفتابی ما چو فِی
هوش مصنوعی: ای شمس تبریزی، ما را به خود مشغول کن، زیرا تو همچون آفتابی درخشان و ما مانند سایهای در کنارت هستیم.