غزل شمارهٔ ۳۰۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و خشم می‌پردازد. او می‌گوید که اگر کسی به خاطر عشق دچار خشم یا ناراحتی شود، نباید نگران باشد، چون عشق واقعی نیازمند صبر و تحمل است. شاعر تأکید می‌کند که نباید به رنج دیگران دقت کرد و باید خشم را با کینه بشری مقایسه نکرد. او همچنین اشاره می‌کند که تنها عشق معشوق ارزشمند است و باید از پسند خود فراتر رفت و خواسته‌های دوست را در نظر گرفت. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که نباید احساسات و تجربه‌های خود را با دیگران در میان گذاشت، زیرا هر فردی دنیای خودش را دارد.
اگر به خشم شود چرخ هفتم از تو بریبه جان من که نترسی و هیچ غم نخوری
هوش مصنوعی: اگر روزگاری به تندی و خشم بیفتد، تو از این موضوع نترس و نگران نباشی، چرا که جان من برای تو ارزش دارد.
اگر دلت به بلا و غمش مشرح نیستیقین بدانک تو در عشق شاه مختصری
هوش مصنوعی: اگر قلب تو برای مشکلات و غمهای عشق آماده نیست، مطمئن باش که در عشق به آن معشوق بزرگ، تنها جایگاه کوچکی داری.
ز رنج گنج بترس و ز رنج هر کس نیکه خشم حق نبود همچو کینه بشری
هوش مصنوعی: از رنج و زحمتی که میکشی، نترس؛ زیرا این رنج هرگز مانند کینه انسانی نیست که ناشی از خشم خداوند باشد.
چو غیر گوهر معشوق گوهری دانیتو را گهر نپذیرد ازانک بدگهری
هوش مصنوعی: اگر غیر از معشوق خودت، جواهر دیگری را میشناسی، بدان که جایگاه تو جواهر اعلایی است و چیزی جز او شایسته تو نیست، زیرا تو با هر چیز دیگری که کمارزشتر باشد، سازگار نخواهی بود.
وگر چو حامله لرزان شوی به هر بوییز حاملان امانت بدانک بو نبری
هوش مصنوعی: اگر به حالت نگرانی و تردید بیفتی، به خاطر هر صدایی از افرادی که بار سنگینی بر دوش دارند، نترس و بدان که این صداها تو را به خود نمیکشانند.
پسند خویش رها کن پسند دوست طلبکه ماند از شکر آن کس که او کند شکری
هوش مصنوعی: پس ترجیحهای شخصیات را کنار بگذار و آنچه را که مورد پسند دوست است جستوجو کن، زیرا تنها از شکرگزاری کسی که شکر نعمتهای او را می‌کند، چیزی باقی خواهد ماند.
ز ذوق خویش مگو با کسی که همدل نیستازانک او دگرست و تو خود کسی دگری
هوش مصنوعی: با کسی که همفکر و همدل نیست، از شادیها و احساسات خود صحبت نکن؛ زیرا او متفاوت از تو است و تو نیز انسان دیگری هستی.