غزل شمارهٔ ۳۱۰۰

هوش مصنوعی: این شعر درباره خواب و دلدادگی است. شاعر خواب خود را جاودانه و دلداری می‌داند که در زیر سنگی پنهان شده است. به نظر می‌رسد که خوابش چنان عمیق است که حتی در خواب هم نمی‌تواند خواب چشمش را ببیند، مانند مرده‌ای که در نمک افتاده است. شاعر به دنبال آرامش و قرار دلش است و می‌پرسد که خواب، چشم و آرامش کجاست. او به قدرت عقل اشاره می‌کند، اما در برابر طوفان و فتنه‌ای که او را آزار می‌دهد، خود را ناتوان می‌بیند.