غزل شمارهٔ ۳۱۸۳
هوش مصنوعی: این شعر حول موضوعات عشق و زیبایی می‌چرخد، با تأکید بر جذابیت و محبت. شاعر از نوباوه یعقوبی به عنوان نمادی از زیبایی و خوشی یاد می‌کند و بیان می‌کند که جانها به او گرایش دارند. همچنین اشاره می‌کند که زندگی و بودن در این دنیا، گاهی با آشوب و فتنه همراه است. او از حالاتی مانند سرخوشی یا غم ناشی از عشق سخن می‌گوید و ندا می‌سازد که به مولی یا معشوقش کمک کند. در نهایت، او به حالت حیرت و شگفتی نسبت به عشق اشاره می‌کند و از خداوند طلب بخشش و ستایش می‌کند.
ای جان، چندان خوبی، نوباوهٔ یعقوبیخرخاشی، آشوبی، جانها را مطلوبی
هوش مصنوعی: ای جان، تو چقدر زیبا و دلنشینی! همچون فرزند یعقوب که خرابیها و ناآرامیها را به وجود میآورد، تو نیز برای جانها مطلوب و خواستنی هستی.
جان جان مایی، معنی اسماییهستی اشیایی سر فتنهٔ غوغایی
هوش مصنوعی: تو روح و جان ما هستی، و نشانههای وجودی تو به معنای واقعی، مظهر آشفتگی و هیاهو در دنیا است.
چون جامی در خوردم، برخیزم، برگردماز شاخ آن وردم، گر سرخم، گر زردم
هوش مصنوعی: وقتی جامی از شراب نوشیدم، بلند میشوم و به سوی دیگر میروم. آیا با افتادگی و ناتوانی پیش میآیم یا با چهرهای رنگپریده و غمگین؟
یا مولی یا مولی، اخبرنی عن لیلیلا ترجه لاترجه فاللیل ذا حبلی
هوش مصنوعی: ای مولای من، به من بگو درباره لیلی چه خبر است، اما امیدوار نباش، چرا که این شب باردار است (پر از احساس و عشق).
مولانا مولانا قد صرنا حیراناغفرانا غفرانا، سبحانا سبحانا
هوش مصنوعی: ما در حیرت و شگفتی به سر میبریم و از خداوند طلب آمرزش و پاکی میکنیم.