غزل شمارهٔ ۳۱۸۵

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و حالاتی که در آن عاشق احساس می‌کند اشاره دارد. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که با او دور شود، زیرا عاشقان نباید به هوشیاری یار هشیار روی آورند. شاعر به ساقی می‌گوید که به او می بخشد تا از افکارش رها شود و به جنون و بی‌قراری بپردازد. او از ساقی می‌خواهد که او را از روشنفکری نجات دهد و او را با می و شادی غرق کند. با احساسات شدید و غمِ عشق، شاعر در درخواست خود مصمم است و نمی‌خواهد در حیات روزمره غرق شود. نهایتا، او به ساقی می‌گوید که نوشیدنی‌اش باید او را از دنیای مادی رها کند تا فراموش کند که راست و چپش چه می‌شود. این شعر بر دشواری‌های عشق و استغنا از تفکر در آن تاکید دارد.