رباعی شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس کمبود و فقدان در زندگی صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که دولت (خوشی) او به اندازه کافی بیدار و حاضر نیست و نمی‌تواند بگوید این کمبود تا چه حد است. همچنین، از رنج فراقت معشوق سخن می‌گوید که اگرچه کم است، اما درد آن بسیار بزرگ و شدید است. در نهایت، عاشق می‌گوید که لذت دیدار معشوق هم بسیار اندک است.
از بس که مرا دولت بیدار کم‌ستگفتن نتوان که تا چه مقدار کم‌ست
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه خوشبختی و نیکبختی من بسیار کم است، نمیتوانم بیان کنم که تا چه اندازه کم است.
رنجی‌ست فراقت که کمش بسیارستعیشی‌ست وصال تو، که بسیار کم‌ست
هوش مصنوعی: دوری از تو سختی زیادی به همراه دارد، اما خوشیهایِ بودنِ تو بسیار کم هستند.