رباعی شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس غم و اندوه خود سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که برای کاهش غم و دردهایش، نیاز به حضور محبوب یا یار دارد، اما او را در دسترس نمی‌بیند. همچنین اشاره می‌کند که مشکلات و دردهایی که از دیگران به او می‌رسد، وجود دارد، اما آنچه که برای او آرامش‌بخش است، یعنی حضور یار، در دسترس نیست.
غم دارم و غم‌گسار می‌باید و نیستدر دست من آن نگار می‌باید و نیست
هوش مصنوعی: من غم دارم و برای تسکین آن به کسی نیاز دارم، اما آن معشوقی که در خیال دارم، در دسترسم نیست.
درد سر اغیار نمی‌باید و هستتشریف حضور یار می‌باید و نیست
هوش مصنوعی: دردسر و مشکل دیگران لازم نیست و باید در کنار یار و محبوب حضور داشته باشیم، که این امکان ندارد.