رباعی شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به تماشای سنبلهای زیبا و خوشبو میپردازد که در نظرش جذاب هستند. او به یاد زلفهای محبوبش میافتد و میگوید که ممکن است آنها در حال حاضر فوران و زیبایی متفاوتی داشته باشند. احساس حسرت و زیبایی در کلامش موج میزند.
دیدم که یکی دو دسته از سنبل تربر بسته و خوش نهاده در پیش نظر
هوش مصنوعی: دیدم که چند دسته از گلهای خوشبو و زیبا به طور مرتب و زیبا در مقابل چشمم چیده شدهاند.
گفتم که برو دو زلف یارم بنگربر بسته دگر باشد و خود رسته دگر
هوش مصنوعی: به او گفتم که به دو زلف یارم نگاه کن، چون این زلفها بههم پیچیدهاند، اما خود او آزاد و رها است.