رباعی شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ‌کس نیست که بتواند دل او را تسکین دهد. او در حالتی از نابسامانی است که اشک‌هایش نمی‌گذارند آرامش پیدا کند و حتی آب چشمش نیز با گذر زمان از بین می‌رود. شاعر احساس تنهایی و یأس عمیقی دارد.
کس نیست انیس دل غم‌پرور منتا پاک کند اشک ز چشم تر من
هوش مصنوعی: هیچ‌کس وجود ندارد که در این روزهای غمگین کنار من باشد و بتواند اشکهای چشم پر از درد من را پاک کند.
سویم هم آب چشم می‌آید بسآن نیز روان می‌گذرد از سر من
هوش مصنوعی: چشمهایم پر از اشک است و این اشکها به راحتی از روی سر من عبور میکنند و به سمت من میآیند.