رباعی شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به حالتی از فقر عاطفی و روحی اشاره می‌کند که هم خودش و هم معشوقش در آن دچار کمبود و درد احساس می‌کنند. احساس همدردی و وابستگی بین آن‌ها وجود دارد و هر دو به نوعی در حس مسکینی و بیکارگی عاطفی قرار دارند. این کمبود در عشق و دل‌هایشان مشخص است.
مسکینم و کوی عاشقی منزل منمسکین من و دیگر دل بی‌حاصل من
هوش مصنوعی: من در غم و اندوه عاشقی زندگی میکنم و حالا که در این مسیر هستم، هیچ چیز دیگری ندارم که به آن دلخوش باشم.
ای جان حزین تو نیز مسکین کسیمسکین تو مسکین من و مسکین دل من
هوش مصنوعی: ای جان حزین، تو هم در درد و رنجی. کسی دیگهای هم در رنج توست. من هم در رنج تو و دل خودم گرفتارم.