رباعی شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و هارمونی موجود در یک پدیده اشاره دارد که فراتر از تصورات انسانی است. شاعر بر این اعتقاد است که دشوار است در مورد این پدیده توضیح داد یا تعریفی ارائه کرد، زیرا از دایره تخیلات و فرضیات فراتر میرود.
سبحانالله! چه شکل موزونست این؟از هرچه گمان برند افزونست این
هوش مصنوعی: عجب! چه قدر این زیبا و دلنشین است؟ از هر آنچه در ذهن میآورند، ارزش و زیباییاش بیشتر است.
نتوان گفت که چیست یا چونست این؟کز دایرهٔ خیال بیرونست این
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند بگوید این چیست یا چگونه است، زیرا این موضوع فراتر از دایرهٔ تخیل ماست.