شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و ارادت شاعر به معشوق و خداوند می‌پردازد. شاعر از نور خدا و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و آرزو دارد که در چهره معشوق، خدا را ببیند. او به تأثیر مثبت معشوق، چون نکهت جان بخش، اشاره می‌کند و lament می‌کند که افراد خوب تنها خاک هستند و نباید بر آن‌ها پا گذاشته شود. شاعر دعا به حضور معشوق را از صمیم قلب می‌گوید و هر چند که در پاسخ دشنام می‌شنود، اما تأثیر دعا را مثبت می‌داند. او همچنین یادآور می‌شود که تعلیم و صفا در عشق معشوق برتر از هر چیز دیگری است و در نهایت، شاعر به نگاهی به عشق و نوازش می‌پردازد و می‌پرسد که چطور ممکن است شاهان به گدایان محبت کنند. به طور کلی، شعر به زیبایی‌ها و پیچیدگی‌های عشق و ارادت به معشوق اشاره دارد.
ای نور خدا در نظر از روی تو ما رابگذار که در روی تو بینیم خدا را
هوش مصنوعی: ای نور خدا، خواهش میکنم در نظر خودت ما را فراموش نکن، تا بتوانیم در چهرهی تو، خدا را ببینیم.
تا نکهت جان بخش تو همراه صبا شدخاصیت عیسیست دم باد صبا را
هوش مصنوعی: وقتی عطر جانبخش تو با نسیم صبح گاهی همراه می‌شود، این نشاندهنده قدرت و تاثیر شگفتانگیز توست که به دم عیسی تشبیه می‌شود.
هر چند که در راه تو خوبان همه خاکندحیفست که بر خاک نهی آن کف پا را
هوش مصنوعی: اگرچه در مسیر تو، تمام زیبایی‌ها و خوبیها به خاک افتادهاند، اما نیکوست که پای خود را بر روی آن خاک نگذاری.
پیش تو دعا گفتم و دشنام شنیدمهرگز اثری بهتر ازین نیست دعا را
هوش مصنوعی: من در حضور تو دعا کردم و به جای پاسخ دعایم، دشنام شنیدم. هیچ چیزی بهتر از این نیست که بدانم دعا میتواند چنین نتیجهای داشته باشد.
می خواستم آسوده بکنجی بنشینمبالای تو ناگاه بر انگیخت بلا را
هوش مصنوعی: من میخواستم در آرامش گوشهای نشسته و به تو فکر کنم، ولی ناگهان مشکلات پیش آمدند و آرامشم را برهم زدند.
آن روز که تعلیم تو می کرد معلمبر لوح تو ننوشت مگر حرف وفا را؟
هوش مصنوعی: روزهایی که معلم به تو علم میآموخت، روی لوح وجودت جز حرف وفا چیزی نوشته نشد.
گر یار کند میل، هلالی، عجبی نیستشاهان چه عجب گر بنوازند گدا را؟
هوش مصنوعی: اگر محبوب بخواهد، اشکالی ندارد؛ این تنها برای شاهان عجیب نیست که بر گدایان نیز محبت کنند.