شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و ارتباط عمیق شاعر با معشوق می‌پردازد. شاعر از وجود معشوق به‌عنوان جان و روح خود یاد می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که تفاوت در ظواهر ظاهری بی‌اهمیت است. او به زیبایی و تأثیرات عاطفی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز از احساسات و انفعالات قلبی ناشی می‌شود. در نهایت، شاعر از اهمیت ارتباط عاشقانه و تاثیری که معشوق بر زندگی و احساسات او دارد، سخن می‌گوید.
جان من، الله الله! این چه تنست؟نه تن تست، بلکه جان منست
هوش مصنوعی: عزیزم، به من بگو که این چه حالتی است؟ این فقط جسم نیست، بلکه روح من در آن است.
این که گل در عرق نشست و گداختهمه از انفعال آن بدنست
هوش مصنوعی: اینکه گل در گرما ذوب و خراب شده، به خاطر تأثیرپذیری آن از محیطش است.
صد سخن گفتمت، بگو سخنیکین همه از برای یک سخنست
هوش مصنوعی: من هزاران حرف و سخن برایت گفتم، حالا تو فقط یک کلمه بگو که همه اینها به خاطر آن یک جمله است.
هست دشنام تلخ تو شیرینچون نباشد؟ کزان لب و دهنست
هوش مصنوعی: دشنامهای تو به قدری تلخ است که اگر از آن لب و دهان نباشد، چگونه ممکن است شیرین باشد؟
یک شب از در درآ، که ماه رختشمع بزم و چراغ انجمنست
هوش مصنوعی: یک شب به خانهام بیا، زیرا ماه چهرهات نورانیتر از شمع مهمانی و چراغ جمع است.
پیش روی تو شمع در فانوسهست آن مرده ای که در کفنست
هوش مصنوعی: در جلوی تو شمعی در چراغ وجود دارد، مانند آن مردهای که در دفن است.
کشتی و سوختی هلالی راهر چه کردی بجای خویشتنست
هوش مصنوعی: کشتی و سوختی، هلالی را به هر طریقی که خواستی، به جای خودت قرار دادی.