شمارهٔ ۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و شیرینی محبوبش می‌پردازد و او را به درخت نخل تشبیه می‌کند که هم نازک و هم شیرین است. شاعر به لطافت و شیرینی وجود او اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچکس به اندازه او سخن شیرین نمی‌زند. همچنین شاعر از نوشیدن شرابی تلخ در صبحگاه صحبت می‌کند که در این لحظات شیرین به فراموشی سپرده می‌شود. در پایان، او به لحن و زیبایی کلام محبوبش می‌پردازد و آن را چون قند و شیرین توصیف می‌کند.
نخل بالای تو سر تا به قدم شیرینستاین چه نخلست که هم نازک و هم شیرینست!
هوش مصنوعی: درخت نخل بالای تو از سر تا پای تو شیرین است. این چه درخت نخیلی است که هم لطیف و هم شیرین است؟
بس که چون نیشکری نازک و شیرین و لطیفبند بند تو، ز سر تا به قدم شیرینست
هوش مصنوعی: وجود تو به قدری لطیف و شیرین است که از سر تا قدم، مانند نیشکر نرم و دلپذیر به نظر میرسد.
گرچه در عهد تو شیرین سخنان بسیارندکس بشیرین سخنی مثل تو کم شیرینست
هوش مصنوعی: با وجود اینکه در زمان تو سخنانی زیبا و شیرین وجود دارند، اما هیچکس به شیرینی سخنان تو نمیرسد.
دم صبحست بیا، تا قدح از کف ننهیمکه می تلخ درین یک دو سه دم شیرینست
هوش مصنوعی: صبح فرا رسیده، بیایید تا جام را از دست نگذاریم، زیرا این نوشیدنی تلخ در این یکی دو لحظه شیرین است.
تا نوشته‌ست هلالی سخن لعل لبتچون نی قند سراپای قلم شیرینست
هوش مصنوعی: اگر هلالی نوشته باشد، سخنانش مانند لبهای لعل (سرخ) تو، شیرین و دلپذیر است. کلام او چون قند در تمام وجودش شیرینی دارد.