شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که آب حیات و طعم شکر به اندازه زیبایی معشوق اهمیت ندارند. او به دیده‌اش اشاره می‌کند که نمی‌تواند به روی نازک و لطیف معشوق نگاه کند، زیرا لطافت آن بیش از حد است. شاعر همچنین می‌گوید که در هر جایی که باشد، نمی‌تواند از عشق معشوق دور شود. همچنین به عواقب عشق و حسد اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق به معشوق باعث دیوانگی و از خودبی‌خودی می‌شود. در نهایت، عشق او را به حالتی سوق می‌دهد که او از خود هیچ پروایی ندارد.
آب حیات حسنت گل برگ تر نداردطعم دهان تنگت تنگ شکر ندارد
هوش مصنوعی: زیبایی تو همچون آب حیات است، اما گلهایش دیگر تازگی ندارند. طعم شیرینی که از دهانت میآید، با همهٔ شیرینیها متفاوت و محدود است.
ای دیده، تیز منگر در روی نازک اوکز غایت لطافت تاب نظر ندارد
هوش مصنوعی: ای چشم، به چهره نازک او با دقت نگاه نکن، چون به خاطر لطافت زیادش، قدرت تحمل نگاه تو را ندارد.
در هر گذر که باشی، نتوان گذشتن از توآری، چو جانی و کس از جان گذر ندارد
هوش مصنوعی: هر کجا که باشی، نمیتوان از تو عبور کرد، زیرا تو مانند جان هستی و هیچکس نمی‌تواند از جان خود بگذرد.
سگ را بخون آهو رخصت مده، که مسکیناز رشک چشم مستت خون در جگر ندارد
هوش مصنوعی: سگ را بخوان و آهو را رخصت نده، زیرا که این بیچاره از حسرت نگاهی که به مستی تو دارد، قلبش پر از خون شده است.
در عشق تو هلالی از ترک سر بسر شددیوانه است و عاشق، پروای سر ندارد
هوش مصنوعی: عشق تو مانند یک هلال در وجودم پر شده و من به قدری دیوانهام که دیگر برای جان خود اهمیتی قائل نیستم.