شمارهٔ ۱۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس ناامیدی و انتظار اشاره می‌کند. او امیدوار است که از غیب، درِ نیکی به روی او باز شود، حتی اگر دیگران نخواهند. مشکلاتی که دلبرش برای او به وجود آورده‌اند، به خاطر ظلم دیگران است و او از خدا می‌خواهد که این مشکلات را برطرف کند. شاعر از پژمردگی قلبش و عدم شادی در زندگی شکایت می‌کند و به عشقش اشاره می‌کند که با باز کردن زلفش، می‌تواند دل او را شاد کند. او همچنین به آرامش جان و نفس خود اشاره دارد و می‌گوید که این آرامش تنها با دیدن محبوبش به دست می‌آید. در نهایت، شاعر از غم و بی‌قراری‌اش سخن می‌گوید و به دعا و گریه برای جلب توجه معشوق اشاره می‌کند.
آخر از غیب دری بر رخ ما بگشایددیگران گر نگشایند، خدا بگشاید
هوش مصنوعی: در نهایت، اگر دیگران نتوانند راهی برای ما باز کنند، خداوند خودش به ما کمک خواهد کرد و در را به سوی ما خواهد گشود.
دلبران! کار من از جور شما مشکل شدمگر این کار هم از لطف شما بگشاید
هوش مصنوعی: دلبران، عشق و محبت شما برای من دشواریهایی به وجود آورده است، اما امیدوارم که این محبت شما بتواند کمی از این سختیها را کاهش دهد.
بر دل از هیچ طرف باد نشاطی نوزیدیارب! این غنچه پژمرده کجا بگشاید؟
هوش مصنوعی: ای کاش از هیچ طرف نسیمی دل را شاد نمیکند، این غنچهی پژمرده کجا می‌تواند باز شود؟
نگشاید دل ما، تا نگشایی خم زلفزلف خود را بگشا، تا دل ما بگشاید
هوش مصنوعی: دل ما زمانی باز خواهد شد که تو گره زلف خود را باز کنی. با این کار، دل ما نیز نرم و گشاده خواهد شد.
باشد آسایش آن سیم تن آسایش جانجان بیاساید، اگر بند قبا بگشاید
هوش مصنوعی: اگر فردی زیبا و باطراوت در آسایش باشد، آرامش روح و جان نیز به او منتقل میشود؛ اما اگر او تن خود را از قید و بند رها کند، ممکن است آرامش را از دست بدهد.
میکشم آه که: بگشا رخ گلگون، لیکناین گلی نیست که از باد صبا بگشاید
هوش مصنوعی: من با صدای آهی میگویم: ای گل زیبا، چهرهات را نما، اما این گلی نیست که با وزش نسیم صبحگاهی شکوفا شود.
تا بدشنام هلالی بگشایی لب خویشهر سحر، گریه کنان، دست دعا بگشاید
هوش مصنوعی: هر صبح وقتی که میخواهی بدگوییهای هلالی را بگویی، با حالت گریه و اشک، دستهایت را به دعا بلند کن.