شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از درد و غم ناشی از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که دلش همواره در حال آه کشیدن است. او به نوعی احساس خستگی و بی‌خانمانی در وجود خود را تداعی می‌کند و می‌گوید که زندگی‌اش به مانند کاه و خاکی در زیر کوه غم است. او همچنین به نبود امید در زندگی اشاره کرده و از اشک‌هایش سخن می‌گوید که یادآور درد و اندوه اوست. شاعر در انتها به مفهوم وجود و عدم اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چیزی که بر سرش می‌آید، به نام او رقم خواهد خورد. در نهایت، او از امید به بهبود و پیوند دوباره با عشق سخن می‌گوید.
گر دلم زین گونه آه دم بدم خواهد کشیدآتش پنهان من آخر علم خواهد کشید
هوش مصنوعی: اگر دل من به این حالت مداوم آه بکشد، در نهایت آن آتش پنهانی که در من وجود دارد، خود را نشان خواهد داد.
زیر کوه غم تن فرسوده کاهی بیش نیستبرگ کاهی چند، یارب! کوه غم خواهد کشید؟
هوش مصنوعی: زیر کوه غم، جسم خسته و رنجور من بیشتر از یک برگ کاه نیست. خداوندا، این کوه سنگین غم چه زمانی خواهد توانست این بار سنگین را تحمل کند؟
تنگ شد بر عاشق بی خانمان شهر وجودبعد ازین خود را بصحرای عدم خواهد کشید
هوش مصنوعی: عاشق بیخانمان از تنگی و فشارهای زندگی در این شهر، به زودی خود را به دنیایی خالی و بدون وجود خواهد برد.
نم کشد از آب چشمم خاک هر سر منزلیاشک اگر اینست بام چرخ نم خواهد کشید
هوش مصنوعی: اگر اشک من به خاک هر جایی بریزد، نشان میدهد که آسمان هم از غم من بیخبر نیست و باران خواهد بارید.
حرف بیدادی، که بیرون آید از کلک قضادور چرخ آنرا بنام من رقم خواهد کشید
هوش مصنوعی: هر سخنی که از ظلم و ستم ناشی شود و از قلم سرنوشت بیرون بیفتد، تقدیر آن را به نام من رقم خواهد زد.
جرعه نوش بزم رندان را بشارت ده که: اوسالها آب حیات از جام جم خواهد کشید
هوش مصنوعی: به دوستان شاد و خوشحال خبر بده که کسی سالها از چشمه زندگی و جوانی بهرهمند خواهد شد.
چون هلالی خاک گشتم بر امید مقدمشوه! چه دانستم که از خاکم قدم خواهد کشید؟
هوش مصنوعی: شبیه هلال ماه شدم و بر امید آمدن او نشستم. اوه! چه میدانستم که او از همین خاکی که من هستم، پا خواهد گذاشت؟