شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: این شعر داستان عاشقی را روایت می‌کند که دچار شور و شوقی عمیق شده و این عشق، او را به دیوانگی کشانده است. شاعر از دلتنگی و تنهایی خود می‌گوید و درخواست می‌کند که کسی حال دل او را بپرسد تا از دردها و غم‌هایش بگوید. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از تحمل درد و جدایی می‌نالد، زیرا طاقت این هجران را ندارد. در نهایت، از طبیب می‌خواهد که بیشتر از این صبر نکند و رنجی که در دل دارد را کاهش دهد. این شعر ترکیبی از عشق، درد و زیبایی است.
وه! که سودای تو آخر سر بشیدایی کشیدقصه عشق نهان ما برسوایی کشید
هوش مصنوعی: وای! عشق تو مرا به جنون کشاند و داستان عشق پنهانیام را به آشفتگی و بینظمی دچار کرد.
آخر، ای جان، روزی از حال دل زارم بپرستا بگویم: آنچه در شبهای تنهایی کشید
هوش مصنوعی: ای عزیز، وقتی که روزی از حال دل غمگین من بپرسی، آن زمان میتوانم بگویم که در شبهای تنهایی چه درد و رنجی را متحمل شدهام.
میکشند از داغ سودایت خردمندان شهرآنچه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید
هوش مصنوعی: خردمندان شهر به خاطر عشق و حسرتی که به معشوق دارند، زجرها و دردهایی را تحمل میکنند که مجنون در بیابان با عشق خود کشیده است.
حال ما و فتنه چشم تو میداند که چیستهر که روزی غارت ترکان یغمایی کشید
هوش مصنوعی: حال و هوای ما و جذابیت نگاه تو را فقط خدا میداند. هر کسی که یک بار طعم زیبایی و جذابیتهای دلفریب را چشیده باشد، میفهمد که چه حالتی دارد.
بنده آن سرو آزادم، که بر رخسار گلخال رعنایی نهاد و خط زیبایی کشید
هوش مصنوعی: من آن آزادم که شبیه سروی زیبا هستم، که بر روی گونه گل، نشانهای جذاب گذاشته و خطی دلربا کشیده است.
طاقت هجران ندارد ناز پرورد وصالداغ و درد عشق را نتوان به رعنایی کشید
هوش مصنوعی: این بیت به بیان احساساتی عمیق در مورد عشق و جدایی میپردازد. می‌گوید کسی که به عشق و زیبایی عادت کرده، نمیتواند درد و رنج جدایی را تحمل کند. عشق و وصال پر از شور و شوق است، اما جدایی و فراق دردهای زیادی به همراه دارد که برای کسی که به عشق عادت کرده، قابل تحمل نیست.
صبر فرمودن هلالی را مفرما، ای طبیبزانکه نتوان بیش ازین رنج شکیبایی کشید
هوش مصنوعی: ای پزشک، هلالی را به صبر وادار نکن، زیرا او دیگر نمیتواند بیشتر از این رنج را تحمل کند.