شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از آتش درون و احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او می‌نویسد که اگر آتش دلش بر کاغذ بیفتد، آن کاغذ باید بسوزد. او آرزو دارد که نامه‌اش به زیبایی و با طلا نوشته شود و تأکید می‌کند که فقط خط زیبای معشوقش بر کاغذ برازنده است. همچنین به بی‌مهری معشوق و درد ناشی از آن اشاره می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که حتی اگر تمام جهان دنیای کاغذ باشد، نمی‌تواند عمق غمش را توصیف کند. در نهایت، او می‌گوید که عشقش به معشوق باعث روشن شدن کاغذش می‌شود، درست مثل خورشید.
می نویسم سخن از آتش دل بر کاغذجای آنست اگر شعله زند در کاغذ
هوش مصنوعی: من از عشق و احساسات درونم مینویسم، چرا که اگر در کاغذ شعلهای به وجود آید، جایش همینجاست.
چون قلم سوختی از آتش دل نامه مناگر از آب دو چشمم نشدی تر کاغذ
هوش مصنوعی: وقتی دل من به شدت داغ شده و قلمم سوزانیده می‌شود، اگر نامهام با اشک چشمانم خیس نشود، هیچ کاغذی نخواهی داشت.
سخن لعل تو خواهیم که در زر گیریمکاش سازند دگر از ورق زر کاغذ
هوش مصنوعی: ما میخواهیم که سخن شیرین تو را در طلا ثبت کنیم، ای کاش میتوانستند کاغذی از طلا بسازند تا بتوانیم این حرفها را روی آن بنویسیم.
خط مشکین ورق روی ترا زیبد و بسقابل آیت رحمت نبود هر کاغذ
هوش مصنوعی: خط زیبا و سیاه بر روی چهرهات نیکوست و هیچ کاغذی شایسته بیان رحمت و زیباییات نیست.
شرح بی مهری آن ماه بپایان نرسدفی المثل گر شود افلاک سراسر کاغذ
هوش مصنوعی: توضیح دادن بی‌مهری آن ماه (معشوق) به قدری دشوار و پیچیده است که حتی اگر تمام آسمانها کاغذ شوند، باز هم نمیتوان به پایان رساند.
مردم از غم که: چرا نامه نوشتی برقیب؟نشدی، کاش! درین شهر میسر کاغذ
هوش مصنوعی: مردم به خاطر غم و اندوه از من میپرسند که چرا برای رقیب نامه نوشتهام؟ ای کاش در این شهر امکان تهیه کاغذ نبود و نمیتوانستم این کار را انجام دهم.
تا هلالی صفت ماه جمال تو نوشتگشت، چون صفحه خورشید، منور کاغذ
هوش مصنوعی: وقتی زیبايي چهرهات به شکل هلال ماه توصیف شد، کاغذ شبیه به صفحهای نورانی مانند خورشید شد.