شمارهٔ ۱۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، سخن از زیبایی و دلفریبی است که شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی همچون گل و آتش آن را توصیف می‌کند. شاعر از جامه‌ای گلگون یاد می‌کند که از گل پاک‌تر است و با دیدن زیبایی معشوقه‌اش، حسرت و عشق عمیقی را تجربه می‌کند. او به چاک شدن سینه‌اش در اثر عشق اشاره دارد و از داغی احساساتش می‌گوید. همچنین، او به بی‌باکی و جسارت معشوقه‌اش در مقابل دشمنان اشاره می‌کند و در نهایت به خاکی شدن خود به عنوان نمادی از فناء در عشق می‌پردازد. کل شعر حاوی احساسات ناب عشق، زیبایی و فداکاری است.
جامه گلگون، روی آتشناک از گل پاک ترجامه آتشناک و رو از جامه آتشناک تر
هوش مصنوعی: لباس قرمز و چهرهای آتشین، از گل پاک‌تر و لباس آتشین و چهرهای را که از لباس آتشین هم آتشینتر باشد، توصیف می‌کند.
تا چو گل نازک تنش را دیدم، از جیب قباسینه من چاک شد، چون دامن من چاک تر
هوش مصنوعی: وقتی نازکی و لطافت او را دیدم، طبق احساسم قلبم شکافت و به همین دلیل دلم بیشتر از دامنم پاره شد.
حیف باشد آنکه: دوزم دیده بر دامان اوزانکه باشد دامنش از دیده من پاک تر
هوش مصنوعی: افسوس بر آن کس که چشمانش را به دامن او بیندازد، زیرا دامن او از نظر من پاک‌تر است.
التماس قتل خود کردم، روان، برخاستیالله، الله! برنخیزد سرو ازین چالاک تر
هوش مصنوعی: من از خدا به خاطر قتل خودم پوزش میطلبم، ای جانم، تو که به اوج میروی! آیا به راستی هیچ چیز نمیتواند به شجاعت و توانایی تو برسد؟
صد مسلمان از تو در فریاد و باکت هیچ نیستاین چه بی باکیست؟ ای از کافران بی باک تر!
هوش مصنوعی: از بین مسلمانان، صد نفر به تو اعتراض میکنند و تو هیچ اهمیت نمیدهی. این چه نوع بیخیالی و جسارتی است؟ تو از کافران هم بیپرواتر هستی!
گفته ای: از بهر پابوسم، هلالی، خاک شومن خود اول خاک بودم، گشتم اکنون خاک تر
هوش مصنوعی: گفتهای که برای احترام به من به زمین بیفتی، اما من خودم از ابتدا خاک بودم و حالا که به تو نزدیک میشوم، احساس میکنم که به خاک بینهایت نزدیکتر شدهام.