شمارهٔ ۲۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که توجهی به او داشته باشد و به او نزدیک‌تر شود. او تأکید می‌کند که راست‌گویی و صداقت را از زیبایی‌های معشوق بیاموزد و از او بیاموزد که چگونه می‌تواند دل را به دست آورد. در ابیات، از شب‌های پرغم و دلتنگی و درد دل با معشوق صحبت می‌شود و همچنین تشبیهی به هلال ماه زده می‌شود که در حال ویرانی است و دلتنگی‌اش را با ابروی معشوق مقایسه می‌کند. به طور کلی، این شعر احساسات عمیق عاشقانه و حسرت را به تصویر می‌کشد.
ای کجی آموخته پیوسته از ابروی خویشراستی هم یادگیر از قامت دلجوی خویش
هوش مصنوعی: ای انحراف، تو که از حالت ابرویت یاد گرفتهای، حالا باید از قامت زیبا و دلنشین خود نیز چیزی بیاموزی.
کعبه ما کوی تست، از کوی خود ما را مرانقبله ما روی تست، از ما مگردان روی خویش
هوش مصنوعی: کعبه ما همان کوی توست، پس ما را از کوی خود دور نکن. قبله ما چهرهی توست، از ما روی خود را برنگردان.
سر ببالین فراغت هر کسی شب تا بروزما و غمهای تو و سر بر سر زانوی خویش
هوش مصنوعی: هر کس در آرامش و بیخیالی سر بر بالین میگذارد، اما شب تا روز ما درگیر غمها و نگرانیهایمان هستیم و سر بر زانوی خود گذاشتهایم.
شب چو بر خاک درت پهلو نهادم گفت دل:من ز پهلوی تو در عیشم، تو از پهلوی خویش
هوش مصنوعی: وقتی شب به جلوی در تو نشستم، دل من گفت: من از کنار تو در خوشی و لذت هستم، اما تو از کنار خودت در عذاب و تنهایی.
چون هلالی را فلک سرگشته میدارد چنینبیجهت مینالد از ماه هلال ابروی خویش
هوش مصنوعی: آسمان به مانند هلالی میچرخد و وی خود را بیجهت تحت تاثیر زیبایی ماه هلالی ابرویش میبیند و به همین دلیل ناله سر میدهد.