شمارهٔ ۲۰۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره رهایی از غم‌ها و مشکلات دنیای انسانی است. شاعر به مرور زمان از فریادها و دردهای خود خلاص می‌شود و به عشق جوانی پندهایی از طرف پیران را می‌شنود. او در می‌یابد که از غمهای خود و دیگران رها شده و در لحظه‌ای خوش، خود را از دو دنیا آزاد می‌سازد. همچنین، او در بین مردم درباره عشق صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق می‌تواند انسان را از غمهای دنیوی رها کند. او در پایان به هلالی اشاره می‌کند که از درد جدایی رنج می‌برد و در پاسخ به او می‌گوید که از عذاب ابدی خلاص شده است.
مردم و خود را ز غمهای جهان کردم خلاصعالمی را هم ز فریاد و فغان کردم خلاص
هوش مصنوعی: من از غمهای دنیا آزاد شدم و همچنین جهانیان را از فریادها و نالهها رهانیدم.
در غم عشق جوانی می شنیدم پند پیرخویشتن را از غم پیر و جوان کردم خلاص
هوش مصنوعی: در دوران جوانی به خاطر عشق، نصیحتهای پیرمرد را میشنیدم و اکنون از غم و اندوه خود و دیگران آزاد شدهام.
خوش زمانی دست داد از عالم مستی مراکز دو عالم خویش را در یک زمان کردم خلاص
هوش مصنوعی: در زمانی خوش و شیرین، از حالت مستی، موفق شدم که از هر دو دنیا خود را آزاد کنم و در یک لحظه به رهایی برسم.
بر سر بازار رمزی گفتم از سودای عشقمردمان را از غم سود و زیان کردم خلاص
هوش مصنوعی: در میان بازار، به طور رمزآلودی درباره عشق صحبت کردم و با این کلام، مردم را از نگرانیهای مربوط به سود و زیان آزاد کردم.
گفتمش: آخر هلالی را ز هجران سوختیگفت: او را از بلای جاودان کردم خلاص
هوش مصنوعی: به او گفتم: آخر هلالی را از بس که از دوری میسوزی، او در جواب گفت: من او را از عذاب ابدی نجات دادم.