شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به غم و دلتنگی شاعر از جدایی و عشق اشاره دارد. شاعر در ابیات خود از درد هجران می‌نالد و آرزو می‌کند که مرگش فرا برسد تا از رنج‌ها رهایی یابد. او به اسارتی که عشق معشوقش بر او تحمیل کرده اشاره می‌کند و می‌گوید که فرار از این محبت سخت و دشوار است. شاعر در ادامه می‌گوید که کسی که عاشق است، حتی اگر از معشوق محروم شود، باز هم با درد و غم خود زندگی می‌کند. او همچنین به زیبایی‌های عشق و دوری از معشوق اشاره دارد و امیدوار است که به روزی برسد که از این غم‌ها رها شود.
وای! که جانم نشد از غم هجران خلاصکاش اجل در رسد تا شوم از جان خلاص!
هوش مصنوعی: آه! چقدر دردناک است که از غم دوری عزیزم رهایی پیدا نکردم. ای کاش مرگ به سراغم بیاید تا از این زندگی رنجآور نجات یابم!
جمله اسیر تواند، وه! چه عجب کافری!کز غم عشق تو نیست هیچ مسلمان خلاص
هوش مصنوعی: تمامی افراد در عشق به تو اسیرند، وای! چه شگفتی که تو کافری! زیرا هیچ مسلمانی از غم عشق تو آزاد نیست.
بسته زلف توایم، رستن ما مشکلستهر که گرفتار تست کی شود آسان خلاص؟
هوش مصنوعی: ما به خاطر زلفهای تو در اسیریم و رهایی از این وضعیت برای ما سخت است. هر کسی که به چنگال تو گرفتار شده باشد، چطور میتواند به راحتی آزاد شود؟
عاشق محروم تو بار سفر بست و رفتشکر، که یک بارگی گشت ز حرمان خلاص
هوش مصنوعی: عاشق غمگین تو بدون هیچ توضیحی بار سفرش را آماده کرد و رفت. خوشبختانه، او یک مرتبه به آزادی از درد و رنج ناشی از نبود تو رسید.
جام تو، ای می فروش، بی می راحت مبادزانکه بدور توام از غم دوران خلاص
هوش مصنوعی: ای میفروش، جام تو بدون می، آسایش نخواهد داشت، زیرا من در دور تو از غم و درد زمانه رهایی یافتهام.
کاش! بساحل کشد رخت من از موج غمآنکه شد از لطف او نوح ز توفان خلاص
هوش مصنوعی: ای کاش، غمهایم به ساحل میرسید و من رها میشدم از این طوفان، همانطور که نوح از رحمت او نجات یافت.
مرد هلالی و بود عاشق خوبان هنوزوای! که مسکین نگشت هرگز ازیشان خلاص
هوش مصنوعی: مرد هلالی همیشه به زیبایی‌های محبوبش عاشق مانده و همچنان در عشق آنان به سر میبرد. افسوس که او هیچ وقت از این عشق رهایی نیافته و همچنان در بند آنهاست.