شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر آن است که عشق و محبت به محبوب، فراتر از زیبایی‌های مادی مانند گل و باغ و بهار است. شاعر می‌گوید که هدف از زندگی و دنیاگریزی، تنها در همراهی با محبوب نهفته است. او همچنین به تندی و بدخلقی خود اشاره می‌کند و می‌پرسد این حالت چه دلیلی دارد جز آزار دل عاشق. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که عشق او به محبوبش بیشتر از زیبایی‌های طبیعی است و این عشق، دلیل اصلی احساسات اوست.
عاشقان را نه گل و باغ و بهارست غرضهمه سهلست، همین صحبت یارست غرض
هوش مصنوعی: عاشقان به دنبال زیبایی‌های طبیعی مانند گل و باغ و بهار نیستند؛ هدف اصلی آنها تنها همراهی و گفتگو با معشوقشان است.
غرض آنست که: فارغ شوم از کار جهانور نه از گوشه میخانه چه کارست غرض؟
هوش مصنوعی: من تنها هدفم این است که از مشغلههای دنیوی رها شوم وگرنه چه فایدهای دارد که در گوشهای از میخانه بمانم؟
جان من، بی جهت این تندی و بدخویی چیست؟گر نه آزار دل عاشق زارست غرض
هوش مصنوعی: عزیز من، چرا بیدلیل اینقدر تند و بدرفتار شدهای؟ مگر هدفی جز آزار دل عاشق زار و بیتاب نداری؟
آفت دیده مردم ز غبارست ولیدیده را از سر کوی تو غبارست غرض
هوش مصنوعی: مردم به خاطر گرد و غباری که بر چشمشان نشسته، از زیباییها و حقیقتها دورند، اما چشمان من به خاطر عشق و وابستگی به تو، پر از غبار است.
هوس دیدن گل نیست، هلالی، ما رازین چمن جلوه آن لاله عذارست غرض
هوش مصنوعی: ما دلمان نمیخواهد که فقط گلها را ببینیم، بلکه زیبایی اصلی برای ما همان لاله با چهره دلنوازش در این باغ است.