شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید حتی اگر از شوق و زیبایی معشوق بنویسد، کلمات نمی‌توانند تمام احساسات او را بیان کنند. روی معشوق به قدری زیباست که هیچ گرد و غباری نمی‌تواند آن را تحت تأثیر قرار دهد. شاعر همچنین می‌گوید که توجه به زیبایی معشوق، نیازی به نوشتن خط و کلام ندارد؛ زیرا خود زیبایی او کافی است. در نهایت، اشاره می‌کند که زمان و روزگار به زودی نقش خطی را بر زندگی ما می‌کشد و زیبایی‌های معشوق جایگزین هر نوع نوشتاری می‌شود. شعر به نوعی تأکید بر اهمیت زیبایی و عشق واقعی در زندگی انسان‌ها دارد.
گر من ز شوق خویش نویسم به یار خطیک حرف از آن ادا نشود در هزار خط
هوش مصنوعی: اگر من از شوق و عشق خود بنویسم، حتی اگر هزار بار هم بنویسم، هیچ کلمهای از آن احساس و عشق منتقل نمیشود.
خوش صفحه ایست روی تو، یارب! که تا ابدهرگز بر آن ورق ننشاند غبار خط
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهات به قدری دلانگیز است که امیدوارم همیشه پاک و بیدردسر باقی بماند و هرگز بر آن هیچ لکهای از زمان ننشیند.
ما را بدور حسن تو با نو خطان چه کار؟تا روی ساده هست نیاید بکار خط
هوش مصنوعی: ما به زیبایی تو با این خطهای نازک و زیبا چه نیازی داریم؟ وقتی که خودت با چهرهی ساده و دلربایت حضور داری، دیگر نیازی به توضيحات و تشریحهای اضافی نیست.
خط گو: مباش گرد رخت، وه! چه حاجتستمجموعه جمال ترا بر کنار خط؟
هوش مصنوعی: خط من را بگذار کنار، چه نیازی است که زیباییات را در کنار آن به نمایش بگذاری؟
از خط روزگار مکش سر، که عاقبتبر دفتر حیات کشد روزگار خط
هوش مصنوعی: از نگرانی درباره روزگار خودداری کن، زیرا در نهایت همه چیز به دست روزگار رقم خواهد خورد.
زین پیش حسن خط بتان معتبر نبوددر دور عارض تو گرفت اعتبار خط
هوش مصنوعی: از این پس، زیبایی و خطبتان به قدری ارزشمند و با اعتبار است که دیگر خط خوش عاشقانههای دیگران در برابر چهرهی شما بیارزش و ناچیز به نظر میرسد.
قاصد، بغیر چند بری خط یار را؟یک بار هم بنام هلالی بیار خط
هوش مصنوعی: پیامرسان، غیر از چند نامه از یار چه میکشی؟ یک بار هم نامهای به نام هلالی بیاور.