شمارهٔ ۲۳۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسی عمیق از عشق و فراق است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که از دوری‌اش حیران و نگران است و حاضر است برای عشق او فدای خود شود. او آرزو دارد که در کنار معشوق باشد و افکارش را تنها به او اختصاص دهد. این شعر همچنین نشان‌دهنده غم و اندوه شاعر از جدایی و تمایلش به خدمت به معشوق است. او از شدت عشق می‌گوید که حتی دوست دارد به عنوان یک سگ دربان، در خدمت معشوق باشد. در نهایت، شاعر به وابستگی و اطاعت خود از معشوق اشاره می‌کند.
عیدست، برون آی، که حیران تو گردمقربان خودم ساز، که قربان تو گردم
هوش مصنوعی: عید است، بیا بیرون که من از شوق تو گیج و سرگشتهام. قربان خودم میشوم تا قربان تو شوم.
خاکم برهت، جلوه کنان، رخش برانگیزتا خیزم و گرد سر میدان تو گردم
هوش مصنوعی: من به خاک تو، با زیبایی خود، برانگیز رخت و جلوه بکن تا من هم برخیزم و دور میدان تو بگردم.
جمعیت آسوده دلان از دل جمعستجمعیت من آن که، پریشان تو گردم
هوش مصنوعی: افراد آرام و خوشحال در کنار هم جمع شدهاند، اما جمع من کسی است که به خاطر تو در دلش ناآرامی وجود دارد.
زین گونه که از شادی وصلت خبری نیستمشکل که خلاص از غم هجران تو گردم
هوش مصنوعی: در این وضعیت که خبری از شادی و خوشحالی به خاطر وصال تو نیست، دشوار است که از غم و اندوه جداییات آزاد شوم.
من عاجزم از خدمت مهمان خیالتاین خود چه خیالست که مهمان تو گردم؟
هوش مصنوعی: من از ارائه خدمت به مهمان خیال تو ناتوانم. این خود چه اندیشه عجیبی است که من بخواهم مهمان تو شوم؟
تا یافتم از شادی وصل تو حیاتیترسم که: هلاک از غم هجران تو گردم
هوش مصنوعی: تا وقتی که از خوشحالی وصالت زندگی میکنم، نگرانم که مبادا به خاطر غم دوریات از پای درآیم.
بر خاک درت من که و تشریف غلامی؟ای کاش! توانم سگ دربان تو گردم
هوش مصنوعی: بر زمین درگاه تو من چه مقام و منزلتی دارم؟ ای کاش! بتوانم همچون سگی در خدمت دربان تو باشم.
گفتی که: بجان بنده ما باش، هلالیتا جان بودم بنده فرمان تو گردم
هوش مصنوعی: تو گفتی که جانم را به تو میدهم، من هم هلالی تا زمانی که زندهام، فرمانبردار تو خواهم بود.