شمارهٔ ۲۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و دیوانگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ‌کس درد او را جز خود او نمی‌داند و در گفتگو با خودش است. او به زاهدی که سفره‌اش تنها شامل می‌باشد، می‌گوید که او را رها کند تا به کار خود بپردازد. همچنین، او خواهان پیوستگی به یاد محبوب خود است و از رازهای درونی‌اش می‌گوید که هرگز فاش نشده است. شاعر به شدت از غم و اندوه رنج می‌برد و به تلاشی برای بیان احساساتش می‌پردازد، گرچه خود را در دیاری غریب می‌بیند.
مگو افسانه مجنون، چو من در انجمن باشمازو، باری، چرا گوید کسی؟ جایی که من باشم
هوش مصنوعی: اگر من در جمع باشم، نیازی به گفتن داستان مجنون نیست. وقتی من حضور دارم، چرا کسی باید درباره او صحبت کند؟
کسی افسانه درد مرا جز من نمی دانداز آن دایم من دیوانه با خود در سخن باشم
هوش مصنوعی: هیچ‌کس جز خودم نمی‌داند که چه دردی دارم، به همین خاطر من دائم در حال صحبت کردن با خودم هستم.
رو، ای زاهد، که من کاری ندارم غیر می خوردنمرا بگذار، تا مشغول کار خویشتن باشم
هوش مصنوعی: ای زاهد، تو به کار خود مشغول باش و من را رها کن. من به جز نوشیدن می فکر نمیکنم و نمیخواهم که در کار من دخالت کنی.
جدا، زان سرو قد، گر جانب بستان روم روزیبیاد قد او در سایه سرو چمن باشم
هوش مصنوعی: اگر روزی به بستان بروم و از آن سرو بلند قد دور شوم، دوست دارم که در سایهاش بر روی چمن استراحت کنم و به یاد او باشم.
چسان رازی کنم پنهان؟ که از صد پرده ظاهر شدمگر وقتی نهان ماند که در زیر کفن باشم
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم رازی را پنهان نگهدارم؟ وقتی که آن راز از صد پرده بیرون آمده و تنها زمانی میتواند پنهان بماند که من در خاک آرام گرفته باشم.
مرا جان کوه اندوهست و من جان می کنم، آریترا چون لعل شیرینست، من هم کوهکن باشم
هوش مصنوعی: من در داخل خود احساس درد و اندوهی عمیق دارم و تلاش میکنم که آن را به زندگی بخشیدم. تو برایم همچون لعل و سنگ قیمتی هستی، بنابراین من نیز باید همچون یک کوهنورد باشم که این زیبایی و ارزش را استخراج کند.
هلالی، چون نمی پرسد مرا یاری و غم خواریمن مسکین غریبم، گرچه دایم در وطن باشم
هوش مصنوعی: من احساس تنهایی میکنم، حتی اگر در وطن خود هم باشم، زیرا کسی از من نمیپرسد که آیا به کمک و حمایت نیاز دارم.