شمارهٔ ۲۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید و اشاره دارد که این درد هرگز از دل او پاک نخواهد شد. او منتظر روزی است که مانند لاله‌ای از خاک برآید. هر روز برای او پر از خون و غم است و از این واقعه علی‌رغم غمناکی‌اش خوشحال است. شاعر به عشق خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که معشوقش از او تیراندازی نکند، یا اگر قصد کشتن او را دارد، او را به بند نکشد. او همچنین نسبت به ارزش نگاه و احساساتش تأکید می‌کند و خود را در آتش غم می‌سوزاند و در پایان به خود و جایگاهش در دنیا شک دارد.
مشکل که رود داغت هرگز ز دل چاکمتا لاله مگر روزی سر بر زند از خاکم
هوش مصنوعی: وقتی که غم و مشکل از دل بیرون برود، هیچگاه اثر آن از دل من محو نخواهد شد. مگر اینکه روزی گلی به نام لاله از خاک من سر بر آورد.
هر روز بخون ریزم آیی و رقیب از پیزان واقعه خوشحالم، زین واسطه غمناکم
هوش مصنوعی: هر روز که به یاد تو میافتم، خوشحالم از اینکه رقیبم به این موضوع حسادت می‌کند، اما در عین حال، این احساس، من را غمگین کرده است.
ای ترک شکار افگن، شمشیر مکش بر منیا آنکه پس از کشتن بر بند بفتراکم
هوش مصنوعی: ای ترک، تو که به دنبال شکار هستی، بر من شمشیر نکش؛ یا اگر میخواهی مرا بکشی، پس از کشتن من، مرا به بند بکش.
این دیده که من دارم، آلوده بخون اولیزان رو که نمی دانی قدر نظر پاکم
هوش مصنوعی: چشمی که من دارم، به خاطر ناآگاهی تو از ارزش نگاه پاکم، به خونِ کسی که قبلاً به او ظلم شده، آلوده است.
تا چند هلالی را در آتش غم سوزی؟من آدمیم، یا رب، یا خود خس و خاشاکم؟
هوش مصنوعی: چقدر باید در آتش غم بسوزم؟ آیا من انسانم یا تنها موجودی بیارزش و بینقشی هستم؟