شمارهٔ ۲۵۳ - هلالی جغتایی

گر بخاکم گذرد یوسف گل پیرهنمبوی پیراهن یوسف شنوند از کفنم

بفراق تو گرفتار ترم روز بروزکس باین روز گرفتار مبادا که منم!

کوه غم گشتم و هر لحظه کنم سینه خویشطرفه حالیست که هم کوهم و هم کوه کنم!

لب ببستم ز سخن، ای گل خندان، که مبادمردمان بوی تو یابند ز رنگ سخنم

هر کسی در چمنی هم نفس سیم تنیمن و کنج غم و در سینه همان سیم تنم

نکنم یاد بهار و نروم سوی چمنچه کنم؟ دل نگشاید ز بهار و چمنم

گر دلم رفت، هلالی، گله از دوست خطاستدل چه باشد؟ که اگر جان برود دم نزنم