شمارهٔ ۲۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از بی‌تابی و دیوانگی خود در اثر فراق معشوق می‌گوید و به نارضایتی‌اش از رفتار دوستان و دشمنانش اشاره می‌کند. او از صبر و تحمل دعوت می‌کند و نگران سرنوشت خود به خاطر عشقش است. همچنین از زخم‌های عاطفی و درماندگی‌اش در ابراز دردش صحبت می‌کند و به زیبایی‌های معشوقش اشاره می‌کند که دل و جانش را تسخیر کرده است. در نهایت، او به سختی و عذابی که عشق برایش به همراه دارد، اعتراف می‌کند.
بحمدالله! که جان بر باد رفت و خاک شد تن همز پند دوست فارغ گشتم و از طعن دشمن هم
هوش مصنوعی: خدا را شکر که جانم به خطر افتاد و جسمم به خاک تبدیل شد. از نصیحت دوست رهایی یافتم و از انتقاد و سرزنش دشمن نیز آزاد شدم.
دلا، صبری کن و زین سان مرو هر دم بکوی اوکزین بی طاقتی آخر تو رسوا می شوی، من هم
هوش مصنوعی: ای دل، صبر کن و از این سال هر لحظه به سمت او نرود، چون از این بی‌تابی در نهایت تو و من رسوا خواهیم شد.
ازین غیرت که: ناگه سایه او بر زمین افتدنمی خواهم که شب مهتاب باشد، روز روشن هم
هوش مصنوعی: من از این حس غیرت که دوری او باعث میشود که سایهاش روی زمین بیفتد، نمیخواهم که شب با نور ماه باشد یا حتی روزی روشن و آفتابی.
شدم دیوانه و طفلان کشندم دامن از هر سوگریبانم ز دست عاشقی چاکست و دامن هم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق دیوانه شدهام و در حالی که بچهها دورم را گرفتم، دامنم را از هر طرف میکشند. عاشقی چنان مرا به هم ریخته که گریبانم از دستم پاره شده است.
چه گویم درد خود با کوهکن دردی که من دارمنه تاب گفتنش دارم، نه یارای شنیدن هم
هوش مصنوعی: نمیدانم چگونه از درد خود با دیگران صحبت کنم. دردی که دارم، نه توانایی بیان کردنش را دارم و نه قدرت شنیدن درد دیگران را.
شکستی در دلم خاری و می گویی: برون آرمبدین تقریب می خواهی که ماند زخم و سوزن هم
هوش مصنوعی: در دلم چنان زخمی به جا مانده که همچون خاری است و تو با بیتوجهی میگویی که میخواهی آن را بیرون بکنی، اما نمیدانی که این کار نه تنها زخم را درمان نمیکند بلکه باعث میشود درد و سوزش بیشتری احساس کنم.
دل و جان هلالی پیش پیکانت سپر باداکه ابرویت کماندارست و چشمت ناوک افگن هم
هوش مصنوعی: دل و جان من در برابر تو سپر شده است، زیرا ابرویت همچون کمان است و چشمانت تیرهایی هستند که به سوی من پرتاب میشوند.