شمارهٔ ۳۱۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و درد عاشقانه اشاره دارد. شاعر از نبود رحمت و صبر در دل یار و خود می‌گوید و به مشکلات جدی‌اش اشاره دارد. او از عشق و آرزوهای بی‌اساس خود صحبت می‌کند و به وضعیت غم‌انگیز خود در زندگی می‌پردازد. شاعر به زیبایی لاله‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ گل دیگری غیر از لاله برای او معنا ندارد. همچنین از عشق و وفای خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که حاضر است جان خود را برای معشوقش فدای کند. در نهایت، شاعر به بی‌فایده بودن دنیا و معاملات آن اشاره کرده و تأکید می‌کند که عشق و درد او مهم‌تر از هر چیزی است.
نه رحم در دل یار و نه صبر در دل مناجل کجاست؟ که بس مشکلست مشکل من
هوش مصنوعی: در دل معشوق هیچ رحمی وجود ندارد و در دل من هم صبری نمانده است. این وضعیت برای من بسیار دشوار و پیچیده است.
ز مهوشان طمع مهر کرده ام، هیهات!زهی خیال کج و آرزوی باطل من
هوش مصنوعی: من از زیباییهای معشوقان دل خوش کردهام، اما افسوس! این تنها یک خیال بیهوده و آرزوهای نادرست من است.
ز منزلی، که منم، ره بعیش نتوان بردکه رهگذار غم افتاده است منزل من
هوش مصنوعی: از خانهای که من در آن هستم، نمیتوان به سوی شادی رفت؛ چرا که راهی که به آنجا میرسد، با غم و اندوه پر شده است.
بداغ لاله رخان چون برون روم زین باغگل دگر ندهد غیر لاله از گل من
هوش مصنوعی: وقتی که از این باغ خارج شوم و به یاد لاله‌های زیبا برسم، دیگر هیچ گل دیگری نتواند جای آن لالهها را بگیرد.
مگو که: در دل تو زنگ بسته پیکانمکه تخم مهر و وفا سبز گشت در دل من
هوش مصنوعی: نگو که در دل تو نسبت به من هیچ حسی وجود ندارد؛ چرا که عشق و وفا در دل من شکوفا شده است.
همه متاع جهان را بنیم جو نخرمکزین معامله بی حاصلست حاصل من
هوش مصنوعی: من هیچ چیز در دنیا را نمیفروشم یا نمیخرم، زیرا میدانم که این معاملهها هیچ سودی برای من نخواهد داشت. آنچه بهدست میآورم، به حقیقتی فراتر از این معاملات ختم میشود.
بدست دوست، هلالی، مرا ز قتل چه باک؟اگر هلاک شوم جان فدای قاتل من
هوش مصنوعی: از دوستِ خودم، هلالی، به چنگال مرگ چه ترسی دارم؟ اگر قرار باشد بمیرم، جانم را برای قاتل خود فراموش میکنم.