شمارهٔ ۳۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلتنگی‌هایش می‌گوید. او از عاشق شدن و تأثیر رقیب تندخو بر عشقش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به رغم درد و رنجی که به دل دارد، به عشق بی‌درمان خود عادت کرده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی ظاهری هیچ معنایی ندارد اگر با عشق واقعی همراه نباشد و از خود می‌پرسد که چه فایده‌ای دارد اگر عشق به دلخوشی‌های ظاهری برود. در نهایت، او به ناامیدی و از دست دادن امید اشاره می‌کند و به احساس عمیق خود از عشق و درد می‌انجامد.
عاشقم کردی و گفتی با رقیب تندخوعاشق روی توام، با هر که می خواهی بگو
هوش مصنوعی: تو با اشاره به رقیب خشمگینم، عاشق من کردی، بگو که با هر کسی که میخواهی، از عشق تو صحبت کنم.
جان من، دلجویی اغیار کردن تا بکی؟گاه گاهی هم دل سرگشته ما را بجو
هوش مصنوعی: جان من، تا کی باید به دلجویی از دیگران بپردازیم؟ گاهی هم باید به فکر دل سرگردان خودمان باشیم و آن را در نظر بگیریم.
ای طبیب، از بهر درد ما غم درمان مخورزانکه ما با درد بی درمان او کردیم خو
هوش مصنوعی: ای پزشک، برای درد ما نگران نباش و درمانی جستجو نکن، زیرا ما به درد بی‌درمان خود عادت کردهایم.
همچو مویی شد تنم، گو: از میان بردار عشقبعد ازین مویی نگنجد در میان ما و او
هوش مصنوعی: تنم به قدری باریک و آسیبپذیر شده که به مو شبیه است. بگو که عشق را از میان ما بردار، زیرا بعد از این، دیگر جایی برای عشق در میان من و او نخواهد ماند.
رفت آن آب حیات از جویبار چشم منکی بود، یارب، که آب رفته باز آید بجو؟
هوش مصنوعی: چشمان من همچون جویباری هستند که آب حیات از آنها رفته است. ای خداوند، چه کسی میتواند این آب رفته را دوباره به من برگرداند؟
صورت دعوی گل، معنی ندارد با رختچون ندارد صورت و معنی چه سود از رنگ و بو؟
هوش مصنوعی: اگر ظاهر گل را در نظر بگیریم، ولی زیبایی و معنا نداشته باشد، داشتن رنگ و بو چه فایده‌ای دارد؟ بنابراین، اگر تو زیبایی و معنا نداشته باشی، هیچ ارزش یا سودی از ظاهرت نمیبرم.
بر سر کویش، هلالی، رخ بخون شستن چه سود؟سوی تیغ آبدارش بین و دست از جان بشو
هوش مصنوعی: در کنار خانهاش، روشنایی و زیبایی صورتش را با خون شستن چه سودی دارد؟ به طرف تیغ تیزی که در دست دارد نگاه کن و از جان خود دل بکن.