شمارهٔ ۳۴۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر برای معشوقش است. او بیان می‌کند که حتی اگر جانش را برای معشوق بدهد، باز هم کم است و از شدت عشق، نابود می‌شود. شاعر آرزو دارد که هر روز هزار بار بمیرد تا بتواند عشقش را تجربه کند و دعا می‌کند که عمرش صرف دعای معشوقش شود. او همچنین حسرت می‌خورد که ای کاش به جای رقیبش، خود او در آغوش معشوق بود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زندگی در سایه عشق معشوقش از همه چیز ارزشمندتر است.
مردم ازین الم: که نمردم برای توای خاک بر سرم، که نشد خاک پای تو!
هوش مصنوعی: مردم از این گرفتاری: که برای تو نمردم ای خاک بر سرم، که نشد خاک پای تو!
در واقع، شاعر به این احساس اشاره می‌کند که ای کاش به خاطر عشق یا معشوقش فدای او میشد، اما در عوض، او در بیتوجهی و ناکامی مانده است. این احساس دلتنگی و ناامیدی نسبت به رابطهای که به آن عشق میورزیده، در این جمله به خوبی نمایان است.
گر اختیار مرگ بدستم دهد قضاروزی هزار بار بمیرم برای تو
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت به من اختیاری درباره مرگ بدهد، روزی هزار بار برای تو میخواهم بمیرم.
غم نیست گر ز مهر تو دل پاره پاره شدای کاش! ذره ذره شود در هوای تو
هوش مصنوعی: برای من مهم نیست که دل من به خاطر عشق تو شکسته و پاره شده است، ای کاش که این احساس به تدریج و به آرامی در فضای تو ذره ذره شود.
گویم دعا و عمر ابد خواهم از خداتا عمر خویش صرف کنم در دعای تو
هوش مصنوعی: میگویم که از خدا بخواهم عمری جاودانه تا بتوانم تمام آن را صرف دعا کردن برای تو کنم.
در آرزوی آنکه: بمن آشنا شویآمیختم بهر که بود آشنای تو
هوش مصنوعی: در انتظار آن روز بودم که تو به من توجه کنی و خود را به خاطر کسی که به تو نزدیک است، با او آشنا کردم.
جای تو در حریم وصالست، ای رقیبای کاش! بودمی، من بیدل، بجای تو
هوش مصنوعی: ای رقیب، جای تو در آغوش وصال است و ای کاش من، بیدل، به جای تو بودم.
از پادشاهی همه آفاق خوشترستاین سلطنت که: گشت هلالی گدای تو
هوش مصنوعی: این سلطنت که ناشی از عشق و ارادت به توست، از همه پادشاهیهای دنیا بهتر و شیرینتر است.