شمارهٔ ۳۵۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و فداکاری برای معشوق است. شاعر به طور عاطفی از احساسات خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هر کس که به عشق خود آسیب نرسانده، در واقع جانش را برای آن گذاشته است. او از دردهای عاشقانه سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی اگر جانش فدای عشق شود، باکی نیست، زیرا این عشق ارزشمند است. شاعر همچنین تأکید می‌کند که عاشق است و دلش غمگین و شکسته است، اما از معشوق می‌خواهد که زنده بماند و برای خود زندگی کند، حتی اگر دیگران به خاطر عشقشان از بین بروند.
هر کس که نیست کشته عشقت هلاک بههر کس که نیست خاک رهت، زیر خاک به
هوش مصنوعی: هر کس که به خاطر عشق تو به شدت آسیب دیده و دچار مصیبت شده، برای او به اندازه کسانی که عاشق واقعی هستند، ارزشی ندارد. کسی که به عشق تو اهمیت نمیدهد و در مسیر عاشقی تو قدم نمیزند، نزد من مثل خاک زیر زمین است.
گر جان پاک در ره تو خاک شد چه باک؟بالله! که خاک راه تو از جان پاک به
هوش مصنوعی: اگر جان پاک من در راه تو دفن شود، نگران نباش! به خدا جان پاک من ارزش خاکِ راه تو را دارد.
با سوز او بساز، که عشقست کارسازوز درد او منال، که دل دردناک به
هوش مصنوعی: با آن احساس عمیق عشق کنار بیا و از درد او ناراحت نشو، چرا که دل دردکشیدهات به خاطر این عشق است.
بر چاکهای سینه منه مرهم، ای طبیبما عاشقیم و سینه ما چاک چاک به
هوش مصنوعی: ای پزشک، بر زخمهای دل ما دارویی نگذار، چرا که ما عاشقیم و دلمان پر از درد و زخم است.
غم نیست گر هلالی بیدل هلاک شدجانا، تو زنده باش، که او خود هلاک به
هوش مصنوعی: نگران نباش اگر هلالی، شاعر معروف، به درد و رنج دچار شد، عزیزم، تو زنده و سالم باش، زیرا او خودش به چنین احوالی دچار شده است.