شمارهٔ ۳۶۸
هوش مصنوعی: این شعر به مضامینی چون عشق، درد و شادی اشاره دارد. شاعر از نبود شراب و زیبایی گلایل ناله می‌کند و به تنهایی و غم خود اشاره دارد. او خود را مانند نوح در طوفانی از گریه حس می‌کند و به دنبال همدمی است که با او از دردها صحبت کند. همچنین، به عشق و محبت پرداخته و می‌گوید که زندگی بدون عشق و زیبایی، مانند پیاله‌ای خالی است. در نهایت، شاعر به تلخی و غم خود اشاره کرده و آن را با رنگ خون دیده‌هاش در رساله‌ای می‌نگارد.
گر نیست جام گلگون، خوش نیست دور لالهبی می چه نشأئه خیزد؟ از دیدن پیاله
هوش مصنوعی: اگر جام سرخ نباشد، در غیاب شراب، دور لاله چطور میتواند شکوفا شود؟ مگر با دیدن پیاله.
من نوح روزگارم، از گریه غرق توفانکو همدمی که گویم درد هزار ساله؟
هوش مصنوعی: من مانند نوح هستم که در این زمان زندگی میکنم و به شدت از اندوه و غم در حال غرق شدنم. اما نمیدانم با چه کسی درد و رنج هزارسالهام را تقسیم کنم و از آن صحبت کنم.
تا کی بناز و شوخی لب را گزی بدندان؟گل برگ نازکت را آزرده ساخت ژاله
هوش مصنوعی: تا کی به زیبایی و شوخی لبانت دلخوش باشی و دندانهای خود را به خطر بیندازی؟ قطرههای باران گل نازک تو را آزرده کردند.
قتل رقیب خود را با من حواله کردیاز دست من چه آید؟ هم با خدا حواله!
هوش مصنوعی: تو دشمن خودت را به من سپردی تا بکشمش، اما من چه کاری از دستم برمیآید؟ بهتر است خودت هم آن را به خدا بسپار!
بر صفحه دل من ذکر می است و شاهدعقد محبت آمد مضمون این پیاله
هوش مصنوعی: بر قلب من نام می نوشیده میشود و نشانه عشق و محبت در این پیاله ظاهر شده است.
غمدیده ای، که خواند شرح غم هلالیاز خون دیده خود رنگین کند رساله
هوش مصنوعی: این شخص غمدیده با حالتی اندوهگین، داستان درد و رنج خود را به گونهای مینویسد که با اشکهایش رنگین شده است و این نوشته به نوعی منعکسکننده غم و مشکلات اوست.