شمارهٔ ۳۶۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنج عاشقان است که به خاطر بی‌رحمی محبوبشان کشته و آسیب‌زده می‌شوند. شاعر به معشوق اشاره می‌کند که با زیبایی و مقامش، دیگران را به خاک می‌اندازد و این امر باعث ناراحتی و شکست دل عاشقان شده است. او از معشوق می‌خواهد که نگاهی به سوی آنها بیندازد و به طرز لطیفی آنها را فراموش نکند. همچنین شاعر تصویر زیبایی از عشق و دلدادگی می‌آورد و به تاثیر روحانی و عمیق ارتباط میان عاشق و معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده شوق و انتظار عاشقان است که در جستجوی محبت و توجه از سوی محبوب خودند.
تا چند بهر کشتن ما جور و کین همه؟ما کشته میشویم، چه حاجت باین همه؟
هوش مصنوعی: چرا اینقدر به دنبال کشتن ما هستید؟ ما در هر حال کشته میشویم، پس چرا این همه ظلم و کینه لازم است؟
رحمی، که از جفای تو رفتند عاشقاندل خسته و شکسته و اندوهگین همه
هوش مصنوعی: رحم کنید به عاشقانی که به خاطر بیوفایی شما دلشان شکسته و پر از غم شده است.
تو قبله مرادی و خوبان ز انفعالدارند پیش روی تو سر بر زمین همه
هوش مصنوعی: تو الگوی هدایت و مرادی، و خوبان از تو الگو میگیرند و در مقابلت با احترام سر به زمین میگذارند.
یک بار هم بجانب ما بین، ز روی لطفیکبارگی بسوی رقیبان مبین همه
هوش مصنوعی: یک بار هم به ما نگاه کن، به خاطر لطف و محبتت، یک بار هم به رقبای ما توجه نکن.
رخساره برفروز و بگشت چمن خرامتا خاک ره شوند گل و یاسمین همه
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو باعث روشنی و خنکای چمن شده است؛ به گونهای که گلها و یاسمینها به خاک راه تو سجده میکنند.
گر بگذری بناز، چو لیلی، بطرف دشتمجنون شوند مردم صحرانشین همه
هوش مصنوعی: اگر تو به زیبایی، همچون لیلی، از کنار کسانی بگذری، همهی مردمان بیاباننشین به سمت تو میآیند و مجنون خواهند شد.
چون در رهت هلالی سرگشته خاک شدکردند ساکنان فلک آفرین همه
هوش مصنوعی: وقتی که در جستجوی تو این هلالی (هلالی نماد ماه یا محبت) سرگشته و سرگردان گشته است، سران فلک (آسمان) نیز همه به تو درود و تحسین میفرستند.